บทที่ 204 ตัดแม่ตัดลูก

ช่วงยามเย็น

แสงอาทิตย์ตกดินถูกกลุ่มเมฆปกคลุมรอบๆ จากแสงม่วงเปลี่ยนเป็นแดง จากแดงเปลี่ยนส้ม……ดูโรแมนติกดึงดูดผู้คน

แลมโบกินี่ขับเข้ามาในเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า จอดอยู่หน้าวิลล่าที่ดูทันสมัยภายใต้แสงอาทิตย์

ภีมพลถือเค้กเดินลงจากรถ มุมปากของเขายกขึ้นดูอบอุ่นอย่างมาก เดินเข้ามาในห้องรับแขกอย่างอารมณ์ดี

“สวัสดีครับคุณภีม” พ่อบ้านพูดกับเขาอย่างนอบน้อม

ภีมพลถือเค้กเดินขึ้นชั้นบน มองดูร่างที่เดินหายไปข้างบน พ่อบ้านปวิธถอนหายใจหนัก

“นภา!”

ทั้งห้องนอนและห้องสมุดไม่มีร่างของเธออยู่

“นภา?”

เขาเดินหาเธอทั่วชั้นสองอีกรอบ และก็ไม่พบเธอจริงๆ

แปลก คนล่ะ?

ตอนนี้ภีมพลถือเค้กเดินลงมา “คุณนายล่ะ? เธอไม่อยู่บ้าน?”

พ่อบ้านไม่ได้ตอบ เดินไปหาเขา ไปรับเค้กในมือภีมพลมา จากนั้นยื่นจดหมายให้เขาฉบับหนึ่ง

“นี่คืออะไร?” ภีมพลยื่นมือไปรับ เขามองไปที่พ่อบ้านปวิธครั้งหนึ่ง มองเห็นเขาที่เหมือนจะพูดแต่ต้องเงียบลง นั่นทำให้ภีมพลมีความรู้สึกถึงลางร้ายอย่างบอกไม่ถูก!

เขารีบฉีกจดหมายออก!

พ่อบ้านพูดเสียงเบา “คุณนายไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่คุณนายเขียนให้คุณ”

ในจดหมายเธอพูดว่า………

“เดิมทีฉันไม่คิดจะบอกลานาย แต่คิดว่าหากไม่บอกก็คงจะดูไม่ดี ดังนั้นเลยบอกนายสักหน่อย ขอโทษ ชีวิตนี้ฉันคงอยู่เคียงคู่กับนายไม่ได้แล้ว ได้โปรดดูแลแชมป์และขวัญข้าวให้ดี และขอให้นายมีความสุข”

ประโยคไม่กี่ประโยค ทำให้ภีมพลรู้สึกเจ็บปวดหัวใจอย่างหนัก!

“นี่มันตั้งแต่เมื่อไร?!” เขาตะโกนเสียงดัง ขยำกระดาษเป็นก้อน กัดฟันพูดเสียงเย็นชา “เธอไปอยู่ไหน?!”

“คุณออกไปไม่นาน คุณนายก็จากไป……” พ่อบ้านปวิธพูดขอโทษ “คุณนายไม่ให้ผมโทรไปหาคุณ บอกรอคุณกลับมาก็จะรู้เอง”

ดวงตาภีมพลเหมือนนึกอะไรได้ รีบก้าวเท้าวิ่งออกไปจากห้องรับแขก

พ่อบ้านปวิธก็รู้สึกเกรงกลัว

เขาเปิดประตูรถแลมโบกินี่ขับอย่างเร็วไปที่รีพัลส์เบย์ วิลล่า!