บทที่ 211 ผ้าไหมผู้อ่านคนขาด!

น้ำเสียงของผ้าไหมดูไม่สม่ำเสมออยู่บ้าง “ไม่ใช่เธอให้คุณหมอกรินทร์กลับไปเอง เป็นเพราะคุณนายรู้ตัวตนแท้จริงของเธอ จึงจงใจให้คุณหมอกรินทร์ไป”

สายตาภีมพลแข็ง ลมหายใจแรงขึ้น

“คุณนายเกลียดคนโกหกที่สุด คุณนายนภาซ่อนตัวตนไว้แน่นอนว่าเธอรับไม่ได้ ถึงแม้ว่าคุณนายนภาจะรักษาแผลของเธอหาย คุณนายก็ยังโกรธ” ผ้าไหมบอกเขา “คุณนายให้เธอทำอาหารล้างห้องน้ำ ทำทุกอย่าง”

ภีมพลได้ยินแบบนี้ ในใจรู้สึกปวดจนแทบจะฉีกขาดออกมา……

“เพื่อที่จะทำยาออกมาให้คุณนาย คุณนายนภาทำได้เพียงใช้เวลาในห้องวิจัย เธอตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แม้ว่าคุณนายจะจงใจทำชามแตก โยนอาหารที่เธอทำอย่างยากลำบาก แม้แต่โดนตบ เธอก็ยังทนยอมทำใหม่อีกจาน เพียงเพราะคุณนายเป็นแม่ของคุณ เธอรักคุณและครอบครัวคุณด้วย”

โดนตบ??

นี่เป็นใจความสำคัญที่ภีมพลได้ยิน

ใจเขาจมดิ่งลง สีหน้าไม่น่าดูมาก

ดังนั้นที่เขากลับมาเจอหน้าที่บวมของเธอ ไม่ใช่ฟันคุด!

คุณภีมค่อยๆเก็บสายตากลับมา สายตาที่ว่างเปล่ามองไปที่ขวดวิสกี้ที่โล่ง มันยากสำหรับเขาเกินไป

“คุณนายนภารักคุณมาก ความลำบากทั้งหมดก็เพื่อคุณ ความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอคือให้คุณและคุณนายดูแลกันดีๆ” จมูกผ้าไหมรู้สึกแสบ ความคิดผสมไปมา และลืมฐานะของตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง “ได้โปรดคุณตามคุณนายนภากลับมาเถอะ หากว่าคุณก็รักเธอ”

“ฉันรู้……ฉันไม่ควรพูดเรื่องพวกนี้กับคุณ ฉันเป็นคนของรีพัลส์เบย์ วิลล่า” ดวงตาผ้าไหมเต็มไปด้วยน้ำตาร้อน เธอทนกับใจที่ปวด “แต่ว่า……แต่ว่าฉันไม่อยากเห็นคนรักกันแยกจากกัน บางครั้งการพลาดกันอาจจะเป็นทั้งชีวิต”

ได้ยินเรื่องทั้งหมด ภีมพลขอโทษเธออย่างจริงใจ “เมื่อกี้ขอโทษด้วย”

คนที่สูงส่ง วันนี้กลับขอโทษสาวใช้คนหนึ่ง?

ในใจของเธอรู้สึกสบายใจอยู่ไม่น้อย เธอพูด “คืนนั้นเมื่อเจ็ดปีก่อน พี่ญาณีวางยาคุณ”

เธอพูดสิ่งที่เธอรู้ทั้งหมดออกมา……