บทที่ 212 สถานการณ์วันนี้ค่อนข้างแย่

ผ้าไหมส่ายหัว “ฉันไม่รู้ เขามาที่รีพัลส์เบย์ วิลล่าน้อยครั้ง ฉันก็ไม่ได้สนิทสนมกับเขา ช่วงนี้อยากหาเขา ก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายในตอนนี้”

ใช่ เขาต้องซ่อนตัว

ภีมพลได้รับข้อมูลมากมายจากเธอ แทบไม่ต้องวิเคราะห์ คนเหล่านี้ทำเรื่องพวกนี้ ตรงตามบุคลิกของคนเหล่านี้

เป็นเขาที่ประมาทไป ไม่ยอมใส่ใจตั้งแต่แรก

รังแกคนที่ใจดีแบบนภา มันจะมากเกินไปแล้ว!

“ขอบใจเธอ” ภีมพลพูดเสียงเบา ลำคอแหบแห้ง “เธอกลับไปก่อน ฉันไม่อยากจะทำให้เธอลำบาก อีกสักพักฉันจะไปที่รีพัลส์เบย์ วิลล่า”

“ไป……ทำไม?” ผ้าไหมมีสติขึ้นมาทันที เธอหวาดกลัวแล้ว

ภีมพลตอบ “ไปถามที่อยู่ชนรพ”

“……” อยู่ดีๆผ้าไหมก็รู้สึกกลัว แต่คุณภีมก็มีความสามารถพอที่จะหาที่อยู่ของชนรพ

ก่อนที่จะไปเธอมองเห็นผ้าพันแผลที่มือเขา รู้สึกปวดใจมาก “คุณภีม ไม่ว่าจะยังไง ได้โปรดดูแลร่างกายตัวเอง”

ใบหน้าหล่อเหลาของภีมพลดูเหนื่อยล้า และยังคงระงับความโกรธ

ผ้าไหมหันหลังเดินจากไป

ประมาณครึ่งชั่วโมง ภีมพลลุกขึ้นลงไปชั้นล่าง ทั้งตัวเขาเต็มไปกลิ่นวิสกี้ แต่ยังคงมีสติดี

“คุณภีม คุณจะไปไหน?” พ่อบ้านปวิธมองเขาเดินไปข้างนอก อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง “อย่าขับรถเอง เมาแล้วขับอันตราย!”

“……” เขาเหมือนกลับไม่ได้ยิน เดินออกจากห้องรับแขกด้วยใบหน้านิ่งเรียบ

พ่อบ้านปวิธร้อนใจจนวิ่งตามออกไป “คุณภีม!”

ภีมพลเปิดประตูนั่งที่นั่งคนขับ ไม่นานเขาก็ขับออกไป แถมยังขับเร็วอย่างมาก!

พ่อบ้านปวิธกุมหน้าอก ได้แต่ภาวนาให้ปลอดภัยในใจ

ภายในรถแลมโบกินี่ โทรศัพท์เสียงดังขึ้น

ภีมพลใช้มือเดียวกำพวงมาลัย อีกมือกดรับโทรศัพท์

“คุณภีม ผมสืบเจอว่าคุณนายมาที่สนามบิน เป็นชนรพที่ให้ตั๋วกับเธอ” ลูกน้องรายงาน “แต่สืบหาข้อมูลการขึ้นเครื่องไม่เจอ และยังคงไม่รู้ว่าเธอไปที่เมืองไหนกันแน่”

ภีมพลสั่ง “หาชนรพให้ฉัน! เอามันมาเจอฉัน” พูดจบก็โยนโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างคนขับ เลือดภายในกายพุ่งสูงขึ้น!

ผ้าไหมกลับเป็นคนที่อ่านคนขาด ส่วนชนรพเห็นได้ชัดว่าเป็นคนโง่!