บทที่ 213 นี่มันบ้าไปไหม?

“คุณป้า ฉันรักเขาจริงๆ……” ญาณีร้องไห้ออกมา “บนโลกนี้ นอกจากคุณป้า ไม่มีใครรักเขาเท่าฉันแล้ว……ฉันสัญญาต่อไปจะไม่มีทางทำร้ายแบบไม่มีเหตุผลแบบนี้อีก ได้โปรดให้ฉันได้อยู่ข้างกายเขาเถอะ!”

ภีมพลยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เขาเห็นญาณีอยู่ที่พื้น มองเห็นเธอจับข้อมือแม่เพื่ออ้อนวอนขอร้อง

และเมื่อกี้คำพูดเหล่านั้น ก็เขาหูภีมพลไม่มีคำไหนหลุดหายไป

ได้ยินแล้วรู้สึกขยะแขยง! หากไม่ใช่เพราะเธอมาขว้าง แม่ก็คงไม่สิ้นหวังขนาดนี้!

ดวงตาของเขามีความโกรธร้าย ทั้งตัวมีไอสังหารออกมา!

และก้าวเข้าไปไม่กี่ก้าวดึงญาณีลุกขึ้น “ไสหัวไปเถอะ!” โยนเธอทิ้งไปด้านข้างโดยที่ไม่ออมแรง!

โอ๊ย………!

มาพร้อมเสียงร้องเจ็บปวด หญิงสาวหมุนตัวจนท้องไปชนขอบโต๊ะ! ปวดจนหน้าเธอขมวดทั้งตัวชาขึ้นมา

คะนึงนิตย์ก็ตกใจลูกชายตัวเอง!

ไม่รอให้เธอได้ไปประคองญาณี ภีมพลขว้างหน้าแม่เขา จ้องเธออย่างโหด สายตาคมแหลมเย็นชา “บอกผมมา นภาลัยอยู่ที่ไหน?!”

“ผมสืบเจอว่าชนรพเป็นคนให้ตั๋วกับเธอ แม่อย่าไม่ยอมรับอีกเลย!” ภีมพลเตือนอย่างอดกลั้น “เทพเจ้าข้างบนยังมองอยู่นะ!”

คะนึงนิตย์รู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก

ญาณีพิงอยู่ข้าโต๊ะ ปวดจนเหงื่อเย็นบนหน้าผากไหล เธอพยายามกลั้นหายใจ

“บอกผมมา พวกคุณส่งเธอไปที่ไหน?!” เสียงของเขากำลังสั่น ใบหน้าม่วงคล้ำ “ผมของถามแม่เป็นครั้งสุดท้าย เธออยู่ที่ไหนกันแน่?!”

เธอรู้ว่าลูกของเธอจริงจังแล้ว เธอพยายามสงบสติ และสารภาพกับเข้า “นิวยอร์ก”

“……” อกของเขาบีบรัดเจ็บปวดและถามต่อ “บังคับเธอให้ไปด้วยวิธีไหนดัน? ใช้อะไรขู่เธอ?”

“เธอยอมไปเอง” หญิงวัยกลางคนพูดเสียงเรียบ “ไม่มีใครบังคับเธอ”

“นิวยอร์กที่ไหน?”

“ไม่รู้”คะนึงนิตย์ไม่เหมือนคนโกหก

ภีมพลรู้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือตามหาเธอ