บทที่ 218 ความหวังเล็กน้อย

ภีมพลอาบน้ำนอนอยู่บนเตียง นึกถึงคำพูดที่ผ้าไหมพูดกับเขาเหล่านั้น สิ่งที่นภาได้รับทั้งหมดตอนอยู่ที่รีพัลส์เบย์ วิลล่า คิ้วเขาขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว

เช้าวันใหม่ แสงยามเช้าที่ส่องผ่านท้องฟ้าครึ่งหนึ่ง

เข้าฉีดอาหารเสร็จ กำลังจะเปิดประตูห้อง………

“อรุณสวัสดิ์คุณภีม” ผู้ติดตามไม่กี่คนสวมชุดสูทและรองเท้าหนังอยู่ด้านนอก ทำความเคารพอย่างนอบน้อม

เขาเผยริมฝีปากขึ้น “ไม่ต้องตามมา ฉันจะไปเดินเล่น” จากนั้นก็เดินไปที่ลิฟต์

ภีมพลเดินออกจากโรงแรม และเดินไปตามทางที่เธอและเขาเคยมาอย่างไม่รู้ตัว………

วันนั้นเขามีความสุขมากเพียงใด แต่ตอนนี้กลับเหน็บหนาวอย่างมาก

ร่างสูงใหญ่ของเขาในกลุ่มคนดูโดดเดี่ยวอย่างมาก และดูอ้างว้าง นิวยอร์กเป็นเมืองที่โรมแมนติก ทั่วไปมักมาเป็นคู่

โทรศัพท์เปิดตลอด24ชั่วโมง แต่เบอร์ของญาณีและคะนึงนิตย์ถูกบล็อกไว้ ภีมพลอยากที่จะใช้เวลาอย่างสงบ ซึมซับช่วงเวลาสวยงามอบอุ่นที่เคยมากับเธออย่างตั้งใจ

เขามาที่ร้านอาหารตะวันตกที่เคยเดินจูงมือกับเธอ แม้เขาจะไม่อยากกินอะไร แต่เขาก็นั่งลงตรงที่ตรงนั้น เขารู้สึกในใจสงบลงอย่างมาก

เหมือนเธอยังนั่งอยู่ตรงหน้าเขา หันเนื้อวัวอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ป้อนเขาชิ้นหนึ่ง “ลองดู? ไม่แน่อาจกินได้นะ?”

พนักงานรู้สึกแปลก เพราะแหวนนี้ในนิวยอร์กนั้นดังมาก ดังนั้นแค่มองครั้งเดียวก็จำเขาได้

เมื่อวานผู้หญิงคนนั้นมาคนเดียว วันนี้เป็นผู้ชายมาคนเดียว?

แถมพวกเขาเคยมาด้วยกันมาก่อน

แต่พนักงานไม่ได้ถามมากความ เพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขา แค่ทำหน้าที่เทน้ำชาก็พอ

นั่งอยู่ที่นี่ประมาณหนึ่งชั่วโมง ภีมพลดื่มเพียงไวน์แดง อาหารบนโต๊ะไม่ได้แตะต้อง

เขาเดินมาที่ร้านชาข้างๆที่มีภาพเธออยู่……มองเธอต่อแถวเป็นเวลานาน

ภาพทิวทัศน์360องศาบนชั้นดาดฟ้าก็ต้องไป………ยืนตากลมบนที่สูง สองมือภีมพลจับราว ทันใดนั้นก็รู้สึกตัวเองไม่มีอะไรเลย

มีเพียงตอนที่เธอข้างกาย เขาถึงรู้สึกเหมือนมีทุกอย่างบนโลก

ภีมพลเดินอยู่ของนอกทั้งวัน ไปทุกๆที่ที่มีภาพความทรงจำของเธอ