บทที่219 ข่าวดีที่ให้กำลังใจคน

“ขอบคุณ!” ภีมพลระงับความร้อนรนในใจ เขาจับเมาส์

“คุณภีม พวกคุณรักกันขนาดนี้ ทำไมถึงทะเลาะกันได้ล่ะ? ทั้งๆที่รักกันมาก ในสายตาต่างมีภาพของอีกฝั่ง เรื่องต่างๆต้องค่อยเป็นค่อยไป ภรรยาของคุณรักคุณมากนะ!” ภรรยาเจ้าของร้านไม่ชอบดูการแยกจากกันของคนรัก

ภีมพลจับเมาส์ ดูภาพกล้องวงจรปิดต้องมีภาพของเธอ “เจอเธอประมาณกี่โมง? จำได้ไหม?”

“เมื่อวานตอนสามทุ่ม ไม่เกินสามทุ่มครึ่ง”

“โอเค ขอบคุณ” เขาจัดการเอง เปิดความเร็วคูณสอง คิ้วกระตุกขึ้นรรวมถึงใจดวงน้อย สายตาจ้องภาพหน้าจอไม่กะพริบ

เขาต้องหาเธอให้เจอ!

“คุณภีม เมื่อวานฉันให้อัลบั้มหนึ่งกับภรรยาคุณ เธอยังรูปภาพกับฉัน” พูดไปเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เขากดหยุด หันกลับมามองรูปภาพ เพียงมองเห็นนภาใจเขาก็เศร้าโศก เธอดูโทรมแถมผอมลง!

ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ? เขาไม่อนุญาต!!

เมื่อเห็นความหวัง ภีมพลร้อนรนยิ่งกว่าไฟ กลัวว่าหากช้าเพียงวินาทีเดียวจะหาเธอไม่เจอ

เขาพลางหาเธอในกล้องวงจรปิด และกดโทรศัพท์โทรออก “มีข้อมูล รบกวนนายระดมคนออกคนหากล้องวงจรปิด ฉันอยู่ที่ร้านถ่ายรูป อีกสักพักจะส่งโลเคชั่นไปให้”

ผ่านไปยี่สิบนาทีเต็ม ภีมพลยังไม่เจอภาพของเธอ ใจเขากระตุก ผีสางยังรู้ว่าเขากลัวการสูญเสียเพียงใด

ภรรยาเจ้าของคอยดูอยู่ข้างๆเขา ชายร่างสูงหล่อเหลา ตั้งแต่กระดุมจรดเนกไทดูเนียบอย่างมาก

ไม่ว่าหญิงสาวอายุเท่าไรได้เห็นเข้า ต้องอดไม่ได้ที่จะใจเต้น

ทันใดนั้น เขาก็กดหยุดภาพ!

จ้องมองคนที่ปรากฏตัวในภาพ ภีมพลดีใจอย่างมาก!

เป็นนภาของเขา!

เธอออกจากร้านถ่ายภาพตอนสามทุ่มครึ่ง ขึ้นรถแท็กซี่ รถขับไปทางซ้าย

ระยะค่อนข้างไกลมองไม่เห็นเลขทะเบียน แต่เห็นยี่ห้อรถชัดเจน

ต่อไปก็หาแท็กซี่ทั่วนิวยอร์ก “ขอบคุณ!” ภีมพลโทรศัพท์และรีบเดินออกไปอย่างเร็ว

ตรวจสอบช่วงเวลานี้มีรถคันไหนที่ผ่านมาแถวนี้ จากนั้นตรวจสอบประวัติการเดินทาง ก็จะรู้ว่าเธอลงรถที่ไหนแล้ว

โทรจัดการเรื่องทั้งหมดจนเรียบร้อย เขาที่เดินมาทั้งวันกลับมานั่งรอข่าวที่โรงแรม