บทที่ 220 รถชนจนกระเด็น

ในตอนนี้นภาลัยตื่นนอนแล้ว เธอก็ไม่ได้นอนทั้งคืน มักจะฝันเรื่องแปลกๆ

สะพายกระเป๋าลงไปชั้นล่าง ในมือเธอมีบัตรห้องพักอยู่ และใส่หูฟัง

ไม่รู้สึกเสียดายที่มานิวยอร์ก เธอขึ้นเครื่องตอนเช้าสิบโมง เธอต้องไปเนเธอแลนด์

เดินออกจากลิฟต์ตรงไปที่เคาน์เตอร์ ส่งบัตรคืนให้อย่างนุ่มนวล “2501เช็คเอาท์ ขอบคุณ”

“ได้ค่ะ เดินทางโดนสวัสดิภาพ”

เธอเดินออกมาจากโรงแรม หยุดรอไฟเขียวเพื่อข้ามถนนที่ทางม้าลาย

เมอร์เซเดสสีดำขับมาอย่างเร็วจอดลงหน้าทางเข้า ไม่รอคนช่วยเปิดประตูเขาพุ่งลงมา ภีมพลรีบเดินเข้าไปในโถงรับแขกของโรงแรม!

เดินมาที่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อความแน่ใจ “สวัสดี ผู้หญิงห้อง 2501ยังอยู่ไหม?!”

หญิงสาวหน้าเคาน์เตอร์ใช้ภาษาอังกฤษในการตอบ “เพิ่งเช็คเอาท์ไปหนึ่งนาทีที่แล้ว เพิ่งจะออกไป”

ภีมพลเหมือนถูกบีบรัด หันหลังวิ่งออกจากโถงใหญ่!

“คุณภีม! โปรดระวังตัว! รถเยอะมาก!”

ถนนที่มีรถขับไปมา ดวงตาคมคุณภีมมองหาร่างของหญิงสาว! เขากวาดตามองทั่วเหมือนสแกนของแบบนั้น!

เขาเดินไปไม่กี่ก้าวก็หยุดลง ใช้สายตามองหา………

แค่นาทีเดียว เธอคงไปได้ไม่ไกล!

ตอนนั้นเอง นภาลัยที่รอไฟเขียว ตอนนี้ข้ามถนนเรียบร้อยแล้ว ไฟด้านหลังแดงขึ้นอีกครั้ง

วางแผนกินข้าวเช้าสักหน่อย เธอใส่หูฟัง ในหูเล่นเพลงI Belong To YouของAmber Kuo

“อาเตียว อยู่หน้าวัดโจคังเต็มไปด้วยแสงแดด ต้มชาที่หอมหวาน พวกเรากำลังคุยเรื่องอดีต………”

“อาเตียว คนเจ้าเลห์มีเลห์เหลี่ยมเป็นร้อยเป็นพัน เมื่อไรที่จะลงจากภูเขา? อย่าลืมพกมีดไปด้วย……”

เป็นท่อนที่เธอชอบที่สุด ทำนองก็ชอบ เสียงของนักร้องเธอยิ่งชอบ เพลงนี้เหมือนแต่งมาเพื่อเธอ

“นภา!”

ตาคมของภีมพลมองเห็นร่างของเธอที่ม้าลายข้างหน้าเขา!

ความสุขใจเขามาในใจเขา เขารู้สึกว่าเลือดทั่วตัวเขาร้อนอย่างมาก!

รถนับไม่ถ้วนบดบังร่างของเธอ ยิ่งเธอเดินยิ่งไกล สายตามองเห็นรถแท็กซี่คันหนึ่งอยู่หน้าเธอ และเธอกำลังเปิดประตูรถ

“นภา!! อย่าขึ้นรถ!!”