บทที่ 221 ผ้าไหม เกิดเรื่องแล้ว...

ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ญาณีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

คนในโทรศัพท์พูดกับเธอว่า “คุณญาณี อัลบั้มรูปของคุณล้างเสร็จแล้วนะคะ ให้ส่งไปที่บริษัทของคุณเลยไหมคะ? หรือว่าคุณจะมารับด้วยตัวเองหลังเลิกงาน”

“ส่งมาที่บริษัทเถอะ” ญาณีตั้งตารอ “ฉันจะให้ผู้ช่วยรอเธอ เธอช่วยเอามาให้ที่หน้าประตูหน่อยก็แล้วกัน ที่หน้าประตู”

“ได้ค่ะ ฉันจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้”

ในตอนท้ายของการโทร ญาณีพูดกับนุชวราว่า “ไม่กี่วันก่อนฉันช่วยป้านิตย์ถ่ายรูป พิมพ์ออกมาเป็นอัลบั้มภาพแล้ว ต้องระวังด้วยล่ะ อย่าทำมันเสียหายเด็ดขาด”

“ทำไมคุณไม่ให้เธอส่งมันไปที่โรงพยาบาลโดยตรงเลยล่ะคะ?” นุชวราสงสัย “ระยะทางน่าจะพอๆ กันใช่ไหมคะ?”

สีหน้าของญาณีเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างลำบากใจ “ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันอยู่ในโรงพยาบาล”

นุชวราเข้าใจว่าเธอคือคุณญาณีหญิงแกร่ง ไม่มีทางจะอยู่ในสถานที่อย่างโรงพยาบาลแน่นอน

“โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณดูแลตัวเองดีๆ นะคะ มีอะไรก็กดกริ่ง!” เธอลุกขึ้นแล้วจากไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้ช่วยก็นำอัลบั้มมาถึง

ญาณีกำลังนั่งพิงหัวเตียง เธอแทบรอไม่ไหวที่จะเอื้อมมือออกไปหยิบอัลบั้มรูปมาดู ภาพแต่ละภาพได้รับการคัดเลือกมาอย่างดี พิกเซลความละเอียดสูงและเลย์เอาต์ก็โอเคมาก เธอคิดว่ารูปถ่าย อัลบั้มนี้สมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก คุณป้าจะต้องชอบมันอย่างแน่นอน

เธอยกผ้าห่มขึ้นเพื่อลุกจากเตียงด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้า

“คุณจะไปไหนเหรอคะ?” นุชวราตกใจ

เธอพูดขณะสวมรองเท้าว่า “ฉันจะไปที่ส่งอัลบั้มรูปให้คุณป้าที่รีพัลส์เบย์น่ะ”

“อย่าเพิ่งรีบร้อนสิคะ” อีกฝ่ายเป็นห่วง “ร่างกายของคุณยังไม่หายดีเลย อัลบั้มเอาไว้ทีหลังก็ได้ คุณหมอบอกว่าคุณต้องนอนพักผ่อน ท้องของคุณยังมีเลือดคลั่งอยู่นะคะ”

“ไม่เป็นไร ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว” เธอยืนกรานที่จะออกไป “เธอช่วยพาฉันออกจากโรงพยาบาลหน่อยสิ”

“ไม่ค่ะ!” นุชวราตอบอย่างกังวล

“…” ญาณีตะลึง เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาของเย็นชาเล็กน้อย “ระวังฉันจะหักเงินเดือนของเธอ”