บทที่ 223 ขอบคุณที่มีไวศิษฎ์

นิวยอร์ก ในโรงพยาบาลคอร์เนล

ภีมพลเต็มไปด้วยเลือดกำลังนอนอยู่บนโต๊ะผ่าตัดในห้องฉุกเฉิน ในนั้นมีผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมถึงเจ็ดหรือแปดคนที่กำลังร่วมมือกัน เพื่อช่วยชีวิตเขาจะมือของเทพแห่งความตาย

สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือห้ามเลือด เขาบาดเจ็บที่ศีรษะ สติไม่ชัดเจน หมอตะโกนเรียกก็ไม่มีการตอบสนอง

หมอทุกคนอยู่ในสภาวะตึงเครียดและแข่งขันกับเวลา

“นภา…” เขาพึมพำเสียงเบา ด้วยความตั้งใจที่มี ทำให้แพทย์ไม่ได้ยินคำพูดนั้นอย่างชัดเจนและไม่มีเวลาแยกแยะ

ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต คนที่ภีมพลต้องการพบมากที่สุดก็คือเธอ

ข้างนอกประตู ผู้ติดตามหลายคนรออย่างใจจดใจจ่อ มีคนไม่มากที่ได้รับแจ้งเกี่ยวกับอุบัติเหตุของภีมพล แม้แต่ผู้บริหารของสาขานิวยอร์กก็ไม่ทราบเช่นกันจึงไม่มีใครมา

สนามบินเจเอฟเค ผู้โดยสารหน้าอาคารเดินขวักไขว่ไปมา

นภาลัยยืนอยู่ข้างเสาหินสูง เธอชื่นชมสถาปัตยกรรมของเมืองและกำลังจะจากไป

ไม่ไกลนัก หัวขโมยจ้องที่กำลังจ้องมองเธอเป็นเวลานานเดินเข้าไปใกล้อย่างเงียบๆ

เมื่อนภาลัยหันกลับมา ชายคนนั้นก็คว้ากระเป๋าจากไหล่ของเธอและวิ่งหนีไป

“กรี๊ด!”

เธอเกือบจะสะดุดตัวเองล้ม เมื่อยืนขึ้นอย่างมั่นคง เธอก็วิ่งไล่ตามเขาไปตามสัญชาตญาณ

“หยุดนะ!ขโมย จับขโมยด้วยค่ะ!! มีคนขโมยของ!”

“หยุดนะ! เอากระเป๋าคืนมา! มันไม่มีเงินอยู่ในนั้น”

“มีแต่ของไร้ค่า ถึงเอาไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี!”

ชายคนนั้นหันกลับมา เขาวิ่งเร็วมากราวกับว่าปล้นเงินไปได้ห้าล้าน

นภาลัยยังคงวิ่งไล่ตามอย่างสิ้นหวัง แม้ว่าเธอจะเก่งแต่เธอก็เป็นผู้หญิง

ในยุคนี้มีคนที่กล้าทำเรื่องยุติธรรมอยู่ไม่มาก

ในเวลานี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสนามบินหลายคนเข้าร่วมทีมไล่ล่าโจร