บทที่ 232 เธอไม่สามารถสงบลงได้

คำบอกเล่าของผ้าไหมกระตุ้นความเกลียดชังในหัวใจของคะนึงนิตย์ขึ้นมาอีกครั้ง เธอเชื่อว่าคนที่ผิดคือผู้หญิงคนนี้!

“ทำไมแกยังไม่ไปตายอีก” ดวงตาที่เฉียบคมของคะนึงนิตย์กวาดมองไปทางนภาลัย

เพี๊ยะ !

ความโกรธปะทุขึ้นในจิตใจ ทันใดนั้นฝ่ามือก็ฟาดลงไปบนใบหน้าซีดเซียวของนภาลัยอย่างจัง

ร่างกายอันอ่อนแอหลังจากผ่าตัดทรุดลงกับพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มปากของเธอ และเจ็บปวดที่แก้มจนเกิดความชา

“คุณนายนภา” ผ้าไหมอยากช่วยตามสัญชาตญาณ แต่คะนึงนิตย์กลับคว้าแขนเธอไว้

คะนึงนิตย์ยังกระทืบร่างของนภาลัยอย่างดุเดือด

“คุณนายนิตย์!” ผ้าไหมดึงเธอออกไป “อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ”

แต่ความเจ็บปวด ความอัปยศอดสูน้อยกว่าความเจ็บปวดในหัวใจของนภาลัยเสียอีก

เธอนอนราบกับพื้นด้วยเท้าเปลือยเปล่า น้ำตาไหลและมองไปที่ห้องฉุกเฉิน

ญาณีมีสติมากขึ้น จ้องไปที่เธออย่างเย็นชา จากนั้นก้มลงและดึงนภาลัยขึ้นมา “เธอคือรมิตาไม่ใช่เหรอ?” เขาเขย่าเธออย่างแรง “เธอเก่งมากไม่ใช่หรือไง เข้าไปช่วยภีมพลสิ มัวอึ้งอะไรอยู่”

“นภาลัย! ภีมพลเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ!”

“หมอบอกว่าเขาอาจจะต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทรา! เขาจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย เขาอาจจะตายก็ได้!”

“นภาลัย! แกมันเป็นมารผจญ! แกมันปีศาจ!”

ญาณีคำรามระบายความโกรธในอก

นภาลัยไม่ขัดขืน เธอดูเหมือนหุ่นเชิดตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์

เธอปลดกระดุมสองเม็ดบนเสื้อผ้า เผยให้เห็นผิวสีครีมและไหล่ที่อ่อนโยน

น้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด และเสียงทั้งหมดก็หายไป

“เธอเพิ่งผ่าตัดมา! คุณญาณี เลิกเขย่าตัวเธอเถอะนะคะ” ในที่สุดผ้าไหมก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอปล่อย คะนึงนิตย์ และดึงญาณีออกไป

ร่างไรสติราวกับศพเดินของญาณีถูกดึงกลับมาไม่กี่ก้าว