บทที่ 233 ศิษฎ์...ฉันขอร้อง

“ออกไป” กรินทร์พูดอย่างสงบ โดยไม่เห็นเธอเป็นอาจารย์ “สภาพแบบนี้คุณเข้าร่วมการรักษาไม่ได้หรอก คุณไม่ใช่เทพ ต่อให้มองเขากี่ร้อยครั้งก็ไม่มีประโยชน์”

เมื่อพูดอย่างนั้น กรินทร์ก็อุ้มเธอแล้วก้าวออกไป

“ปล่อยฉันนะ ขอฉันได้เจอเขาหน่อย ปล่อย กรินทร์ นายมันบ้าไปแล้ว” เธอทุบหลังเขาอย่างสิ้นหวัง

“คุณมันบ้า” กรินทร์เน้นย้ำ “ดูสภาพคุณตอนนี้สิ”

“ปล่อยฉัน ปล่อย ฉันอยากเจอเขา! ภีมพล...”

ตอนนั้นเอง ไวศิษฎ์เดินกลับเข้าไปในวอร์ดพร้อมกับผลตรวจ แต่เขาไม่เห็นร่างของนภาลัย

นี่มันเกิดอะไรขึ้น

รองเท้ายังวางอยู่หน้าเตียง แต่ผ้าห่มบางส่วนกองอยู่ที่พื้น

“นภาลัย?” เขารีบวิ่งไปห้องน้ำ แต่ไม่มีใครอยู่ในนั้นเลย

เขาคิดว่าเธอตั้งใจที่จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาเหลือบมอง เห็นกระเป๋าที่เธอพยายามจะปกป้องนั้นยังวางอยู่ที่เดิม

หากต้องการจะออกจากโรงพยาบาลจริง ไม่ต้องถึงขั้นไม่ใส่รองเท้าหรอก

ไวศิษฎ์มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี เขารีบออกจากวอร์ด “นภาลัย” เขาตะโกนพลางวิ่งตาหา “นภาลัย”

นภาลัยซึ่งถูกไล่ออกจากห้องฉุกเฉินร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง และร่างกายของเธอเย็นเยียบราวกับตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง

“ภีมพล…ฮือ…ไม่…”

กรินทร์หยุดเธอ มองทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอย่างสงบและถามว่า “ในคลังเลือดมีเลือดไม่พอ จำเป็นต้องใช้กรุ๊ปเลือด RH ลบ มีใครมีเลือดกรุ๊ปนั้นบ้างครับ?”

ใบหน้าของคะนึงนิตย์ซีดเผือดด้วยความตกใจ ทั้งครอบครัวมีเพียงพ่อของภีมพลเท่านั้นที่มีกรุ๊ปเลือดนี้

ขาดเลือด... เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย และข่าวนี้ทำให้มันแย่ลงไปอีก

ผู้ติดตามหลายคนส่ายหัวอย่างเสียใจ “ผมไม่มีครับ”

“ผมก็ด้วย”

“ผมหวังอยากให้ตัวเองมี...”