ตอนที่ 26
บทที่ 26 จับให้แด๊ดดี้กับหม่ามี๊นอนด้วยกัน
October 22, 2026
นภาลัยกระอักกระอ่วนมาก!
จะมาดูเขาทำไมกัน!!
ทำเหมือนว่าเธอแคร์เขามากอย่างนั้นแหละ!
ยามค่ำคืน แสงไฟบนตัวอาคารทีเอ็ม กรุ๊ประยิบระยับ รถเบนท์ลีย์สีแดงคันหนึ่งจอดอยู่หน้าอาคารหลัก หน้าต่างที่นั่งคนขับลดลง ญาณีเห็นที่จอดรถมีรถของวริศจอดอยู่
เธอจึงลงจากรถเข้าไปในบริษัท
ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ภายในห้องทำงานประธานบริษัทที่มีแสงไฟสว่างอยู่ ตอนที่ได้ยินเสียงฝีเท้า วริศก็เหลือบตาขึ้นมอง “คุณญาณี ทำไมคุณยังอยู่ที่บริษัทอีกล่ะครับ”
“มาหาคุณ” ญาณีเดินไปหาเข้า “งานเสร็จรึยัง”
“เพิ่งจะวางแผนเสร็จไปฉบับหนึ่งครับ โครงการอัญมณีชุดเฉลิมฉลองวันปีใหม่ของราชวงศ์อังกฤษทั้งเซตนี้ ท่านประธานให้ความสำคัญมาก” วริศเอ่ย “แต่ก็เตรียมตัวจะเลิกงานแล้วครับ”
“มาหาคุณ เพราะอยากจะคุยเรื่องส่วนตัวน่ะ” เธอถามอย่างตรงไปตรงมา “ทำไมภีมพลกับนภาลัยถึงได้คบกันได้ พวกเขาไม่ใช่คนในโลกเดียวกัน”
“ขอโทษด้วยครับ” วริศจัดโต๊ะทำงาน “ผมไม่เคยก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของท่านประธานครับ”
“วริศ” ญาณีมองเขานิ่งๆ “ฉันมาหาคุณ เพราะเห็นคุณเป็นเพื่อน!”
วริศครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เรื่องของความรู้สึกขึ้นอยู่กับพรหมลิขิต คุณอยู่กับท่านประธานมาหลายปีขนาดนี้ยังไม่มีความรู้สึกรักให้กัน อภัยให้ผมที่พูดตามตรง นี่ก็คือขาดพรหมลิขิต”
“คุณไม่เคยรักใคร คุณไม่เข้าใจ!” ญาณีสะเทือนใจเล็กน้อย “พรหมลิขิตไม่ใช่เรื่องที่เบื้องบนเป็นผู้กำหนด จะสำเร็จหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับคนเรา! ทุกคนล้วนคิดว่าฉันกับภีมพลเป็นคู่ที่สวรรค์สรรค์สร้าง ฉันเพิ่งจะจากไปแค่สองปีเท่านั้นเอง ฉันไม่ยอมรับความจริงที่ว่าเขาแต่งงานแล้ว!”
“คุณก็เพิ่งจะพูดว่าเป็นความจริง” วริศเห็นเธอเป็นเพื่อน และเข้าใจจิตใจเธอ “ในเมื่อเป็นความจริง ก็ลองยอมรับดูเถอะครับ”
“วริศ วันนี้ฉันจะถามคุณแค่คำถามเดียว นภาลัยปรากฏตัวขึ้นในชีวิตเขาเมื่อไร”
“พวกเขามีลูกกันแล้ว เรื่องนี้คุณรู้มั้ยครับ ถ้าหากว่านับแบบนี้ อย่างน้อยก็เจ็ดปีก่อน”
“ลูกเป็นเพียงแค่อุบัติเหตุ!” ญาณีปลอบใจตัวเอง “ทะเบียนสมรสก็เพิ่งจดไปวันก่อน ไม่ใช่แอบแต่งงานเงียบๆมาเจ็ดปี! พวกเขาพบหน้ากันครั้งที่สองเมื่อไร”
“คุณญาณี...” วริศครุ่นคิด “สิ่งที่หัวใจมองเห็นแต่ดวงตามองไม่เห็น คุณคิดว่าเวลาสำคัญหรอครับ”