บทที่ 27 เขาเกิดความรู้สึกระแวงในตัวเธอ?

เธอตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาหมายความว่าอะไร

“คุณสามารถกลับไปที่หมู่บ้าน ไปทำเรื่องที่คุณอยากทำ และสามารถมาเยี่ยมลูกได้ตลอดเวลา” คล้ายกับว่าภีมพลได้พิจารณาใคร่ครวญมาอย่างรอบคอบแล้ว

นภาลัยเดาความคิดเขาไม่ออก เขาจะไล่เธอไป?

“ถ้าอย่างนั้น...หย่ากันมั้ย?” เธอถามเสียงเบา

ภีมพลเขกศีรษะเธอ เอ่ยสียงเย็น “วิเคราะห์คำถามอย่างไรกัน เมื่อครู่ผมพูดว่าจะหย่าหรอ”

“...” นภาลัยเหลือบตาขึ้นมองในอ้อมแขนเขา ก็เห็นเค้าโครงหน้าได้อย่างเลือนราง

ความจริงแล้วแบบนี้ก็ไม่มีอะไรที่ไม่ดี อยู่ที่นี่ทั้งวันก็ไม่มีเรื่องอะไรทำ ไม่มีประโยชน์

เช้าวันรุ่งขึ้น

นภาลัยตื่นแต่เช้าตรู่ เธอพบว่าตัวเองยังนอนอยู่ในอ้อมแขนเขา ส่วนเขาก็ยังคงรักษาท่าทางตอนเข้านอนเมื่อคืนเอาไว้เช่นกัน

เธอลุกขึ้นด้วยการอาศัยแสงสว่างในรุ่งอรุณอย่างระมัดระวัง โดยไม่ได้รบกวนให้เขาตื่น

หลังจากลงมาที่ชั้นล่างก็ไปยังห้องครัว

นภาลัยเพิ่งจะไป ภีมพลก็ตื่นขึ้นมา เปลี่ยนเสื้อผ้าไปยังห้องข้างๆ เขาฉีดสารอาหารเข้าหลอดเลือดดำให้ตัวเอง

แววตาลึกล้ำคู่หนึ่งไร้ซึ่งความทุกข์และความยินดี ให้เธอจากไป ความจริงแล้วก็มีเหตุผล

ในห้องอาหารชั้นล่าง ตกแต่งได้ทันสมัยและงดงาม

ตอนที่นภาลัยยกชามบะหมี่สองชามสุดท้ายออกมาจากห้องครัว เธอก็เห็นภีมพลขึ้นแลมโบกินี่ผ่านหน้าต่างบานใหญ่ คนขับรถปิดประตูให้เขาแล้วเดินอ้อมไปนั่งที่นั่งคนขับ ครู่หนึ่งรถก็เคลื่อนตัวออกไป

เธอตั้งใจต้มบะหมี่มะเขือเทศใส่ไข่สี่ชาม เขากลับ...

ไม่รู้ว่าทำไม ย้อนนึกถึงคำพูดเมื่อคืนของภีมพลแล้ว เธอรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้าง เขาจะแย่งลูกกับเธอมั้ย

ระหว่างทางไปบริษัท ภีมพลหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาต่อสายหาเบอร์หนึ่ง เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จับตาดูทุกการกระทำและความเคลื่อนไหวของคุณนายอย่างใกล้ชิด และรายงานความเคลื่อนไหวของวันนั้นทุกคืน”