บทที่ 28 เขาโกรธแล้ว

คนที่สามารถอยู่ข้างกายเขาได้ จะต้องผ่านการตรวจสอบครั้งแล้วครั้งเล่า นี่ก็สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจนว่า ภีมพลให้ความสำคัญกับครอบครัวมากจริงๆ

เพื่อลูก ก่อนที่เขาจะตรวจสอบอะไรให้ชัดเจน ก็พาเธอกลับมาที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่าแล้ว

“หม่ามี๊ พวกเรากลับไปที่หมู่บ้านซันไลต์กันเถอะ! ผมต้องบอกกับธารณ์! และจะไปเยี่ยมพี่สาวินด้วย!”

“หม่ามี๊ หนูก็จะกลับไปด้วย! หนูเก็บของเรียบร้อยแล้ว!”

นภาลัยเห็นลูกๆลงมาชั้นล่างอย่างอารมณ์ดี และมาขอร้องตรงหน้าเธอไม่หยุด

วันนี้อากาศไม่เลว ในเมื่อคิดจะไป ก็ไปเถอะ! ไปอย่างกะทันหันเกินไป จึงไม่ได้บอกคนในหมู่บ้านก่อน

“คุณนาย ต้องการใช้รถมั้ยครับ”

“ไม่ต้องๆ เรียกรถไปก็พอแล้วค่ะ อย่าทำตัวเป็นจุดสนใจมากเกินไปเลย”

กลางวัน

เสียงโทรศัพท์บ้านในห้องรับแขกของเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่าดังขึ้น พ่อบ้านปวิธก้าวเข้าไปยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา “สวัสดีครับ คุณภีม”

“เด็กๆทำอะไรกันอยู่ กินข้าวรึยัง” ระหว่างทำงาน ภีมพลก็ถามด้วยความเป็นห่วง

ปวิธตอบว่า “คุณนายพาพวกเขาไปเยี่ยมเพื่อนเก่าที่หมู่บ้านครับ ไม่ได้กินข้าวกลางวันที่วิลล่า”

“อะไรนะ” ภีมพลเสียงเย็น “พวกเขากลับไปที่หมู่บ้านแล้ว?”

“ครับ”

ครู่หนึ่ง หมู่บ้านซันไลต์ เสียงโทรศัพท์มือถือของนภาลัยที่กำลังล้างสมุนไพรอยู่กับสาวินดังขึ้น

เธอหยิบออกมาดูก็เห็นว่าเป็นภีมพลที่โทรมา

“ฉันรับโทรศัพท์ก่อน”

เพิ่งจะกดปุ่มรับ เสียงเย็นยะเยือกของชายหนุ่มก็ดังลอยมา “ใครให้คุณพาพวกเขากลับไป เกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ”

“อยู่กับฉันมาหกปีก็ไม่ได้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น กลับมาเยี่ยมหน่อยจะเป็นอะไรไป”

“สถานการณ์ในตอนนี้มันเหมือนกันหรอ” เสียงของภีมพลทุ้มต่ำ “สื่อมวลชนรายงานไปแล้วว่าพวกเขาเป็นลูกของผม คุณสามารถพิจารณาถึงสิ่งที่ไม่แน่นอนทั้งหมดได้มั้ย”

“...” เธอไม่มีเหตุผลที่จะใช้โต้เขากลับได้เลย

“รออยู่ที่นั่น ผมส่งคนไปรับพวกคุณแล้ว ภายหน้าไม่ได้รับอนุญาตจากผม ไม่อนุญาตให้พวกเขาจากไปโดยพลการ!”

“เฮ้ พวกเขาก็เป็นลูกฉัน!”

นภาลัยคิดจะโต้กลับหลายประโยค แต่อีกด้านของโทรศัพท์มือถือกลับมีเสียงสายไม่ว่างดังลอยมา

ครู่หนึ่ง รถหรูคันหนึ่งก็ขับเข้ามาในหมู่บ้าน เลี้ยวมาจอดในลาน หลังประตูรถเปิดออก พ่อบ้านปวิธก็ลงมา

“คุณนายครับ ผมได้รับคำสั่งจากคุณภีมให้มารับคุณกับลูกๆกลับเมือง” ปวิธทำความเคารพอย่างนบนอบ