บทที่ 29 เธอกลายเป็นยาของเขา

“คุณไม่จำเป็นต้องโมโหขนาดนี้” นภาลัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

คิดไม่ถึงว่าเขาจะบีบไหล่เธออย่างแรง และมีโทสะขึ้นมาทันที “นภาลัย ผมโกรธ เพราะผมแคร์ลูกของผม! ผมไม่อนุญาตให้ใครเห็นพวกเขาเป็นจุดอ่อนของผม!”

“…” เธอสบตากับเขา เจ็บจนต้องสูดลมหายใจ

พ่อบ้านปวิธที่อยู่อีกด้านร้อนใจอยากจะไกล่เกลี่ย แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี

“ฉันรับปากคุณก็ได้” นภาลัยไม่อยากยั่วโมโหเขา “ปล่อย”

สามวินาทีหลังจากนั้น เขาก็ปล่อยมือ และหมุนกายเดินขึ้นไปข้างบน

“คุณไม่ไปบริษัทแล้วหรอ”

“ไม่ไป”

มองดูแผ่นหลังของชายหนุ่มหายลับไปบริเวณหัวมุมบันได

พ่อบ้านปวิธอธิบายกับนภาลัยอีกครั้ง “คุณนาย คุณภีมให้ความสำคัญกับครอบครัวเป็นพิเศษ หวังว่าคุณนายจะสามารถเข้าใจคุณภีมได้นะครับ”

“ฉันรู้สึกว่าเขามีความคิดเกินกว่าเหตุมาก” มุมปากนภาลัยโค้งขึ้น “ไม่มีความเชื่อใจในตัวคนอื่นด้วยซ้ำ”

ตอนบ่ายนภาลัยเข้าครัว เธอลงมือเตรียมมื้อเย็นด้วยตัวเอง

แม้ว่าจะไม่มั่นใจว่าภีมพลจะกินได้หรือไม่ แต่ก็ยังลงมือทำด้วยตัวเอง พ่อบ้านปวิธรู้สึกปลาบปลื้มใจมาก หวังว่าพวกเขาจะใกล้ชิดกันมากกว่านี้อีกนิดจริงๆ

หกโมงเย็น แชมป์กับขวัญข้าวเดินไปที่หน้าห้องหนังสือ

มือเล็กๆเคาะประตู

“แด๊ดดี้?” เด็กๆผลักประตูห้องที่ปิดแต่ไม่ได้ล็อกให้เปิดออกอย่างเบามือ และเดินไปทางชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ดวงหน้าเล็กๆนั้นงดงามอย่างสุดซึ้ง

ตอนที่เห็นลูกๆ ภีมพลก็รีบหยุดงานในมือทันที สีหน้าก็ผ่อนคลายลงมาก

“แด๊ดดี้ ลงไปกินมื้อเย็นเถอะครับ?” แชมป์ดึงมือเขา พลางเอ่ยอย่างอารมณ์ดี “หม่ามี๊ยุ่งอยู่ในครัวเป็นชั่วโมงแล้ว ทำของอร่อยเต็มโต๊ะเลย แด๊ดดี้ลองลงไปชิมมั้ยครับ”

ขวัญข้าวที่ขี้อาย ไม่ค่อยกล้าทำเหมือนกับพี่ชาย เธอยืนอยู่ในจุดที่ไม่ไกล ขณะมองเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

แด๊ดดี้คนนี้หน้าตาดีจริงๆ อดไม่ได้ที่จะมองให้บ่อยครั้งขึ้น