บทที่ 30 เป็นข่าวอีกแล้ว

เด็กๆออกไปจากห้องเงียบๆ พร้อมกับปิดไฟและปิดประตู

นภาลัยที่แอบอิงอยู่ในวงแขนของภีมพล นึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นบุคคลที่ขีดเส้นแบ่งระยะห่างกับผู้หญิงอย่างสมบูรณ์แบบ ก็รู้สึกเหมือนฝันขึ้นมากะทันหัน

เธอแต่งงานแล้ว ทั้งยังแต่งให้กับราชาแห่งวงการธุรกิจที่มากด้วยอิทธิพลและอำนาจของเมืองไนร์ก้า

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่” ชายหนุ่มเอ่ย

“คุณคิดมั้ยว่าคุณแม่คุณจะหาเรื่องฉัน” นภาลัยนึกถึงท่าทีของคะนึงนิตย์ในช่วงเย็นวันนั้น “หรือจะดึงลูกๆเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยมั้ย”

“นี่ไม่ใช่ปัญหาที่คุณควรจะคิด” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ “คุณแค่ต้องปฏิบัติตามข้อตกลง ทำหน้าที่เป็นคุณนายนภาของคุณให้ดี”

ฟ้ามืดลงเรื่อยๆ…

คืนนี้ นภาลัยฟังเสียงเต้นของหัวใจเขา ภีมพลก็ดมกลิ่นกายอ่อนๆที่กำจายออกมาจากร่างของเธอ ทั้งสองคนล้วนหลับลึกและสงบนิ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น

ตอนที่นภาลัยตื่นขึ้นมาก็ค้นพบว่าเขาตื่นแล้ว แต่ยังคงรักษาท่าทางเมื่อคืนเอาไว้ไม่ได้ขยับ

ความจริงเขาตื่นนานแล้ว? เพียงแต่ไม่อยากรบกวนเธอ?

“อรุณสวัสดิ์” นภาลัยเหลือบตาขึ้นมองในอ้อมแขนเขา มองใบหน้าที่ประณีตยิ่งกว่าเนรมิต น้ำเสียงไพเราะเจือไปด้วยความแหบแห้งจากการตื่นนอน “วันนี้คุณไม่ต้องฉีดสารอาหาร ฉันจะลงไปต้มบะหมี่ให้คุณ”

เขาไม่ได้ปฏิเสธ

เธอลุกขึ้นพลางเอ่ยว่า “ปวิธบอกอาการของคุณกับฉันแล้ว ในเมื่อคุณกินอาหารที่ฉันทำได้ หลังจากนี้ถ้ามีโอกาสก็จะทำอาหารให้คุณกิน นี่เป็นหน้าที่ที่ภรรยาคนหนึ่งสมควรทำ คุณไม่จำเป็นต้องตื้นตันใจเกินไป และไม่ต้องคิดมาก ฉันเพียงแค่อยากให้บรรยากาศในครอบครัวดีกว่านี้อีกหน่อย คุณสามารถกินข้าวเป็นเพื่อนลูกๆได้ พวกเขาก็ดีใจมากเช่นกัน”

เอ่ยจบ เธอก็ออกนอกประตูไป

ภีมพลนอนอยู่บนเตียงนุ่มหลังใหญ่ คิ้วขมวดเล็กน้อย แปลกมากจริงๆ เขาถึงกับไม่รังเกียจผู้หญิงคนนี้

แต่ความระแวงที่มีต่อเธอกลับไม่ได้คลายลง

“แด๊ดดี้! กินบะหมี่กันครับ!”

ตอนที่แชมป์พุ่งตัวเข้ามาในห้องนอนหลัก ภีมพลก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ใบหน้าที่งดงามไม่มีตำหนิใดๆ ราวกับเป็นผลงานชิ้นเอกที่งดงามที่สุดของเบื้องบน

เมื่อเห็นลูกชายเข้าประตูมา ภีมพลที่ติดกระดุมข้อมือเสร็จก็อุ้มลูกชายขึ้นมา “น้องสาวล่ะ”