บทที่ 264 นายกำลังขู่ฉัน?

“ศิษฎ์ ฉัน………” นภาลัยไม่รู้จะอธิบายยังไง เธอกุมมือ “ฉันแค่ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง”

“แล้วตอนที่เธอขอร้องให้ฉันบริจาคเลือดให้ภีมพลล่ะ? เธอสัญญากับฉันว่ายังไง?” ไวศิษฎ์จ้องเธอเย็นเฉียบ “เมื่อวานเธอยังสัญญาอะไรไว้?”

“………” เธอรู้สึกผิดจริง

“เพื่อช่วยเขาฉันยังต้องเสียสละครึ่งชีวิตของฉัน! เธอคงไม่ได้ไม่รู้นะ?” สายตาไวศิษฎ์จ้องมองเธออย่างกับไฟฉาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ “ฉันก็แค่สารภาพรักกับเธอ เธอกลับจะไปโดยไม่ลา?”

“ฉันไม่รู้จะเผชิญหน้ากับนายยังไง” เธอรู้สึกผิดอย่างมาก “ฉันก็ไม่สามารถให้อะไรนายได้”

“เลยเลือกที่จะไม่เผชิญหน้า ใช่ไหม?” เขาโกรธ

“ศิษฎ์ ฉันรู้สึกขอบคุณนาย……”

“ถ้าขอบคุณจริงๆก็ไม่ต้องพูดแล้ว” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “ฉันจะไม่บังคับเธอ แต่ฉันมีสิทธิ์ที่จะไล่ตามเธอไหมล่ะ? พวกเราต่างก็โสด”

“………” เธอไม่รู้จะตอบยังไง

“เธอกับภีมพลจบกันแล้ว ข่าวที่ออกคงได้เห็นแล้วไหม?” มุมปากเขายกขึ้น จงใจกระตุ้นเธอ “เขาจะแต่งงานกับญาณีแล้ว แถมยังจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่”

เธอนิ่งเงียบลง ในใจรู้สึกเศร้า

“เธอไป เธอจะไปไหนได้?” เขาลองเชิงเธอ “จะไปจากเมืองไนร์ก้า ทั้งชีวิตนี้ไม่ได้เจอแชมป์และขวัญข้าวแล้ว?”

คำพูดนี้ค่อยๆทิ่มเข้าไปในใจส่วนลึกของเธอจนปวด

ไวศิษฎ์เก็บสายตาเย็นชา ถอนหายใจ ทันใดนั้นก็พูดอย่างตั้งใจ “อยู่ต่อเถอะ พวกเรากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะพยายามจัดการให้เธอได้เจอแชมป์กับขวัญข้าว”

ดวงตาเธอเหมือนปรากฏบางอย่างขึ้น

“ฉันเพียงแค่ชอบเธอ ไม่มีทางบังคับเธอ” ไวศิษฎ์พูดอย่างจริงจัง “เมื่อวานฉันเมา ยังไม่ทำอะไรเธอ ดังนั้นนิสัยฉันยังพึ่งพิงได้ เธอวางใจได้”

“นายจะจัดการให้พวกเราได้เจอกัน?” เธอสนใจประโยคนี้