บทที่ 275 คู่ต่อสู้โกรธจนกระอักเลือด

“ผู้ช่วยวริศเป็นอะไร?” ชัยชาญมองไปที่ใบหน้าของเขา พูดอ่อนโยน “นายไม่ต้องกังวล สนามเด็กเล่นอยู่แค่นั้น พวกเราเห็นเด็กๆ ไม่ห่างจากสายตาก็โอแล้ว”

วริศพยักหน้า “สวัสดี คุณชัยชาญ” เขายืนมือออกมาก่อน

ทั้งสองจับมือกัน

จากนั้นภีมพลตามมาด้วยวริศนั่งลงอยู่ไม่ไกล

สองต่อแปด บรรยากาศไม่ได้ดูอ่อนแอสักนิด

สนามเด็กเล่น แชมป์กับขวัญข้าวนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ด้านข้าง ไม่เหมือนเด็กทั่วไปที่สนุกสนาน

ไม่นานก็มีคนหยิบจานผลไม้และของว่าง และยังมีน้ำชา

“Thanks” แชมป์สำเนียงดี มีมารยาทและเป็นสุภาพบุรุษ

พนักงานชาวฟิลิปปินส์ “Notatal” พูดจบ เธอเดินมายืนหน้าประตู รอเด็กๆเรียกสั่ง

“มากันเยอะแยะ ไม่ได้มาต่อสู้” แชมป์มองไปยังด้านนอกกระจก พูดพึมพำเสียงเบา จากนั้นหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา

“คุณอาวริศพูดอะไรกับพี่?” ขวัญข้าวถามอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไร” เขาเปิดแท็บเล็ตขึ้น ปล่อยคำพูดนั้นเหมือนเป็นลม

ขวัญข้าวว่างจนนั่งกินผลไม้ เหลือบมองไปที่ปาปี๊ ปาปี๊กำลังพูดอยู่ พูดอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าไม่ยิ้มแย้มแบบนั้นช่างดึงดูดคน

ใบหน้าด้านข้างหล่อมาก!

บนโลกมนุษย์ทำไมถึงได้มีผู้ชายที่หล่อขนาดนี้?

บนโต๊ะยาว ภีมพลกำลังอธิบายความคิดและข้อคิดเห็นของตัวเอง น้ำเสียงของเขาสม่ำเสมอ ความคิดมีเอกลักษณ์

คนของจีโอ กรุ๊ปต่างตั้งใจฟัง ไม่มีใครตัดบท แต่ก็รู้สึกว่าแบบแผนของตัวเองดีกว่า สามารถทำให้คนใจเต้นได้

ที่จริงก็เป็นแบบแผนที่ซื้อมาในราคาสูงจากบริษัทมีชื่อในต่างประเทศ

สนามเด็กเล่น แชมป์พิงพนักพิง เท้าซ้ายพาดไปที่เท้าขวา มือหนึ่งถือแท็บเล็ต อีกมือพิมพ์คีย์บอร์ด เหมือนกำลังเล่นเกมอย่างมาก

พี่ชายเอาหมวกรูปเป็ดไปไว้ด้านหลังก็หล่อเช่นกัน

ขวัญข้าวเก็บสายตา หยิบจานผลไม้มาวางไว้ข้างหน้าตัวเอง หยิบส้อมเอาเข้าปาก เงียบนิ่งเชื่อฟังอย่างมาก

“พี่ชาย พี่ว่าหม่ามี๊ไปไหนหรอ?”