บทที่ 277 ภีมพลไปหานภาลัย

ความกตัญญูสลักอยู่ในใจของภีมพล แต่เขารู้สึกว่าแม่กลับไม่สนใจความรู้สึกเขา แม่เขาดื้อรั้นมาก

เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์แม่ลูกนั้นละเอียดอ่อนมาก

วริศมองไปที่เด็กๆ สถานที่ในตอนนี้ไม่เหมาะที่จะตอบ

ยังไงก็เป็นย่าของเด็กๆ มีบางเรื่องรอพวกเขาโตแล้วจะรู้เอง ผ่านการมองแบบผู้ใหญ่ มักจะไม่ค่อยดี

“กันต์ธี พาเด็กๆกลับบ้านก่อนเถอะ” ภีมพลพูด

“ได้ครับ คุณภีม”

หน้าสี่แยกไฟแดง แลมโบกินี่มุ่งหน้าไปยังเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า

ส่งเด็กๆเสร็จ รถมุ่งหน้าไปยังบริษัท

วริศลดที่กั้นออก ตอบคำถามเขาอย่างตรงไปตรงมา “ตอนที่คุณอายุ 17 ปีนั้น ตระกูลกงพลีเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ คุณวิ่งเข้าไปช่วยคุณนายจากกองไฟ แผ่นหลังของคุณก็เกิดแผลใหญ่ สำหรับคุณคุณนายสำคัญอยู่มาก”

“ไฟไหม้?” ความทรงจำสักนิดภีมพลก็ไม่มี “ที่หลังฉันไม่มีแผล”

“คุณนภารักษาให้คุณแล้ว” วริศพูด “เธอคือเภสัชกรชื่อดัง และก็เป็นอาจารย์ของคุณหมอกรินทร์ แถมแผลของคุณนายก็เป็นเธอรักษาหาย เพิ่งไม่นานมานี้เอง”

พูดไป วริศหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “คุณดูรูปภาพของคุณนายเมื่อก่อน ยังใส่ผ้าคลุมอยู่เลย ฤดูร้อนใส่ยาวขนาดนั้น ผิวทั้งตัวไม่มีโผล่ออกมา”

“………” ภีมพลสังเกตเห็นวันที่ในภาพ สามเดือนก่อน

ดังนั้น แม่เขาแผลหายได้ไม่นาน

“คุณภีม คุณนายหวังให้คุณแต่งงานกับคุณญาณี ส่วนคุณก็หวังให้แผลคุณนายหาย หาหมอทั่วโลกก็ไม่ได้ผล”

“ผมสงสัยว่าคุณนายน่าจะแลกเปลี่ยนบางอย่างเพื่อเธอจะยอมรับการรักษากับคุณนภา ให้เขาไปจากคุณ” วริศพูด “ผมคิดเหตุผลอื่นไม่ออก ครั้งนี้ผมตั้งใจคิดอย่างมาก”

สายตาเย็นชาภีมพลลดต่ำ “………”

วริศพูดต่อ “แน่นอนว่านี้เป็นการคาดเดาของผมเท่านั้น”

“ช่วยฉันหาเธอเถอะ” ภีมพลนึกถึงรูปภาพพวกนั้นอีกครั้ง ผู้ชายข้างเธอคือใคร?

ทุกคนต่างรออยู่นอกห้องฉุกเฉิน เธอกลับไปกับผู้ชายคนอื่น