บทที่ 278 ร่วมมือช่วยเหลือกัน

เบญญาใส่ชุดฮิปฮอปสวมหมวกทรงแหลมออกมาจากประตู

ญาณีมองไปที่แผ่นหลัง นึกถึงตอนที่เธอต้องอับอายในร้านอาหาร สายตาเธอมีความแค้น

และบังเอิญไปเจอพวกอันธพาลนั่งเล่นไพ่อยู่ใต้ต้นไม้ ปากสูบบุหรี่ ใบหน้ามีรอยแผลเป็น มองดูก็ไม่ใช่คนดี

“เงินกอนนี้ให้พวกนาย ช่วยอะไรหน่อย” ญาณีเดินมาอยู่ข้างพวกเขา เสนอเงินจำนวนมาก “ช่วยซ้อมผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ต้องทำให้ตายก็พอ”

มือของผู้หญิงถือเงินหนาๆ หนึ่งในกลุ่มผู้ชายยื่นมือรับ “คนที่สวมหมวกคนนั้น?”

“ใช่” ญาณีสายตาเย็นชาจ้องมองแผ่นหลัง กลัวผู้ชายหลอก “ถ่ายรูปมาเป็นหลักฐาน พรุ่งนี้ตอนกลางวันสามโมงยังมาเอาเงินอีกก้อนที่นี่”

“พี่น้อง ไป!”

ทุกคนวางไพ่ลง เดินไปทางเบญญา

ถนนแถวนี้ครึกครื้น คนพลุกพล่าน ดังนั้นพวกเขาต้องเดินตามก่อน ค่อยหาโอกาสเหมาะลงมือ

“เดี๋ยวอีกสักพักฉันถ่ายภาพ พวกนายลงมือ”

“ได้”

พวกเขาเร่งฝีเท้า

ไม่นาน คะนึงนิตย์ลงมาจากรถลินคอล์น มีผ้าไหมเดินตามเข้าไปในร้านชุดแต่งงาน “สวัสดีพี่ญาณี” แม้ไม่ชอบ ผ้าไหมก็รู้ฐานะของตัวเอง

ญาณีอารมณ์ดีไม่เลวประคองแขนของหญิงวัยกลางคน “คุณป้า ขอโทษจริงๆ คนลองชุดเรียกคุณมาด้วย”

“ฉันอยากมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่เสียดายที่ชุดยังทำไมเสร็จ” คะนึงนิตย์รอยยิ้มเต็มใบหน้า “ใช่แล้ว ฉันโทรหาลูกภีม เขาออกไปทำธุระแล้ว เธอเข้าใจเขาหน่อย”

“ไม่เป็นไร คุณป้ามาได้ฉันก็ดีใจเหมือนกัน” ญาณีเดินไปทางเธอ “เวลาที่มีความสุขเช่นนี้ ฉันอดไม่ได้ที่จะเรียกคุณว่าคุณแม่”

“งั้นก็เรียกเลย ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเรียก” คะนึงนิตย์หยิบซองแดงหนักๆจากกระเป๋าขึ้นมา “นี่เป็นค่าเรียก เธอดูฉันเตรียมพร้อมไว้แล้ว”

“คุณแม่!” ญาณีมีความสุขจนรู้สึกลอย เธอไม่รู้สึกลำบากเลยสักนิด

“เยี่ยม!” คะนึงนิตย์ตอบ ส่งซองแดงให้เธอ “เอาไปเถอะ ลูกสะใภ้ ต่อไปนะ ทีเอ็ม กรุ๊ปก็ต้องพึ่งเธอแล้ว ฐานะเป็นรองประธาน รอพวกเธอแต่งงานกัน ฉันจะให้ลูกภีมโอนหุ้นครึ่งหนึ่งให้เธอ”

หุ้น?