บทที่ 279 ญาณีหาอันธพาล

“เบญ?” เธอก็ตกใจเช่นกัน เดิมเจอเรื่องไม่ดีบนถนนอยากที่จะช่วย คิดไม่ถึงกับเจอคนคุ้นเคย

แถมเวลานี้ ภีมพลก็ลงจากรถมาพอดี เขาชำเลืองมองไปในซอย พริบตาก็เห็นเหตุการณ์นี้

ชายไม่กี่คนลุกขึ้นมาอย่างโหด แต่ไม่มีใครคิดจะแก้แค้น ผู้หญิงคนนี้เก่งไปแล้ว ไม่ใช่คู่ต่อสู้เธอ

มองเห็นสายตาสะท้อนความน่ากลัวเย็นชา ขาพวกเขาก็สั่น

“พูด ใครใช้พวกนายมา?” นภาลัยพยุงเบญญา จ้องมองทั้งสี่คนอย่างเย็นชา “ทำไมต้องทำร้ายเธอ?”

“ผู้หญิงหน้าร้านชุดแต่งงานคนหนึ่งให้เงินเรามาก้อนหนึ่ง ให้พวกเรามาสั่งสอนเธอ ยังพูดว่าหากถ่ายภาพเก็บไว้ พรุ่งนี้จะได้เงินอีกก้อน พวกเราก็ไม่รู้เธอคือใคร”

“ใช่ๆๆๆ จะหาก็ไปหาเธอ ไม่ใช่เรื่องของพวกเรา”

ผู้ชายพวกนั้นพูดจบก็รีบวิ่งหนีไป!

ร้านชุดแต่งงานทั้งสี่คำเข้าหูภีมพลอย่างชัดเจน ดวงตาของเขามีความเหน็บหนาวโหดเหี้ยมปกคลุมอีกชั้น นึกถึงแม่เขาที่เพิ่งโทรมาหาเขาเมื่อกี้

ญาณีอยู่ที่ร้านชุดแต่งงานนั้น ส่วนเรื่องที่เธอต้องการแก้แค้นต้องเป็นเรื่องขายหน้าตอนที่อยู่ร้านอาหารตะวันตก

สายตาภีมพลเย็นชาขึ้นอย่างมาก

“เบญ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” นภาลัยเป็นห่วงเธอ “ไปโรงพยาบาลตรวจดูหน่อยเถอะ”

“ไม่เป็นอะไรๆ” เบญญากอดเธอ “ฉันหาเธออย่างยากลำบากเลยนะ! เธอจงใจหลบหน้าใช่ไหม? หากไม่ใช่เพราะภีมพลบอกว่าเธออยู่ที่เมืองไนร์ก้า ฉันยังคิดว่าเธอโกรธจนไปในที่ไกลแสนไกลแล้วนะ!”

“ภีมพล?” นภาลัยตะลึง ผลักเธอออกจากอ้อมกอด

ผู้ชายที่อยู่ไม่ไกลรีบหลบ แต่เขาพยายามยื่นหูไปฟัง

เบญญาตบฝุ่นบนตัว “ใช่แล้ว เขาไปหาฉันมา”

“เขาจำเธอได้?”

“ไม่” เธอส่ายหน้า “จำไม่ได้ มีวันหนึ่งฉันไปกินข้าว เจอญาณีกับเขาในร้านอาหารตะวันตก ฉันโกรธจัดอย่างมาก พุ่งไปทำให้พวกเขาขายหน้าไปฉากหนึ่ง เขาอาจจะหาที่อยู่ฉันจนเจอ มาสืบหาข่าวเกี่ยวกับเธอ”