บทที่ 284 นภาลัยก็มาด้วย

อารมณ์ของคนสองคนที่ต่างกัน ทำให้ภายในอากาศเต็มไปด้วยไอคมดาบ

แต่ภีมพลกลับสั่งคนข้างๆ “ส่งคนเจ็บไปโรงพยาบาล”

“ได้ครับ คุณภีม”

ไม่นาน คนของไวศิษฎ์ก็ถูกหิ้วออกไป บนพื้นเหลือไว้เพียงกองเลือด นี้ทำให้คนที่เพิ่งวิ่งเข้ามาอย่างนภาลัยสีหน้าซีด เธอมองเห็นรถที่พาคนบาดเจ็บออกไป

ภีมพลกับไวศิษฎ์ยืนเผชิญหน้ากันในสวน ลูกน้องของทั้งสองฝั่งไม่ใช่น้อย เกือบจะถึงร้อยคน นี่จะมาต่อสู้กันหรือไง?

เธอรีบวิ่งมาตรงกลางระหว่างพวกเขา “อย่าสู้กัน! มีอะไรพูดกันดีๆ!”

สำหรับการมาของเธอ ทำให้ชายทั้งสองคนประหลาดใจ

ชั้นดาดฟ้า แชมป์และขวัญข้าวตะลึง “เป็นแม่!” จากนั้นเขาจูงมือน้องสาว เด็กน้อยทั้งสองรีบวิ่งลงไปชั้นล่าง

ภายในสวน ไวศิษฎ์จับข้อมือของเธอ ดึงนภาลัยไปอยู่ด้านหลังของตัวเอง “เธอมาได้ยังไงกัน?”

การกระทำแบบนี้สำหรับภีมพลมองว่าเป็นการประกาศถึงอำนาจ

“ฉันได้ยินเสียงปืน………” หน้าอกของเธอยังคงกระเพื่อมขึ้นลง และยังคงมีความตกใจไม่หาย

ภีมพลพยายามกลั้นอารมณ์โกรธ มองเธอเย็นชา ดังนั้นเธอเป็นห่วงไวศิษฎ์? สายตาของเธอตกอยู่ที่ร่างกายของไวศิษฎ์

นภาลัยค่อยๆหันมามอง สบสายตาของภีมพลพบว่ามันเย็นชาจนน่ากลัว ดวงตาลึกมีประกายความหนาวเย็นลอยออกมา

“นายจะแต่งงานแล้ว ส่งเด็กๆมาให้พวกเราเถอะ!” นภาลัยเอ่ยขึ้นกับเขา

“พวกเรา” สองคำกลับทำให้ภีมพลได้ยินแล้วไม่สบายใจ

ไวศิษฎ์พูดเสริม “ยังไงซะหลายปีมานี้ก็ไม่เคยเลี้ยงอยู่แล้ว! เอาเด็กๆมาให้พวกเรา ต่อไปพวกเราก็ต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน”

ภีมพลราวกับว่าไม่ได้ยินที่เขาพูด จ้องมองไปที่นภาลัยอย่างหนาวเย็นไม่กะพริบตา จ้องจนใจของเธอรู้สึกชา

“แม่!!”

เสียงตื่นเต้นมีความสุขของเด็กๆดังออกมาชัดเจน

ทุกคนในสวนหันไปมอง มองเห็นแชมป์และขวัญข้าวออกมาจากห้องรับแขก!

ขอบตาของนภาลัยชื้น สะอึกในลำคอ “………”

เด็กๆวิ่งเข้ามาก่อนเธอแน่น!