บทที่ 285 บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายความขัดแย้ง

ภีมพลมองไปที่นภาลัยด้วยสายตาหนาวเย็นอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปากขาวของตัวเอง “………”

สองมือจับไปที่เด็กๆ หลายวันมานี้เพราะความคิดถึงอย่างมากทำให้เธออยากจะร้องไห้หนัก แต่เธอพยายามอดกลั้นเอาไว้ ไม่สามารถเสียการควบคุมต่อหน้าเขาได้

ภีมพลหันกลับไปมองทางไวศิษฎ์ “นายเป็นใคร?” มองเขาอย่างดูถูก “มีสิทธิ์อะไรมานั่งพูดถึงเรื่องเด็กๆ? สูงสุดนายก็แค่ลุงของเด็กๆ และยังแค่ครึ่งหนึ่ง”

เขาจำได้?

ไวศิษฎ์พ่นลมหายใจเย็น “เลือดสกปรกของตระกูลกงพลีของพวกนาย ฉันไม่สนหรอก!”

ภีมพลหรี่สายตาขุ่นเคืองมองไปที่เขา วิธีการรู้จักกันแบบเมื่อก่อนเขาจำไม่ได้แล้ว แต่ฟังจากวริศพูดมา

“ศิษฎ์” นภาลัยเป็นห่วงว่าจะทะเลาะกัน “ฟังความเห็นของเด็กๆเถอะ หากพวกเขายอมไป พวกเราค่อยคุยกับพ่อของเด็กๆ หากเด็กๆไม่ยอมไป แม้จะคุยไปก็ไร้ประโยชน์”

ภีมพลได้ยินเสียงของเธอก็ปวดหัว ศิษฎ์? ยังเรียกอย่างสนิทสนม!

“แม้จะเป็นความต้องการของเด็กฉันก็ไม่แต่งกับนาย!” ภีมพลเหมือนกินระเบิดไปช่วงหนึ่ง นึกถึงนอกห้องฉุกเฉิน เธอไม่มีจิตสำนึก หนีไปกับไวศิษฎ์!

แถมวริศพูด เพราะตัวเองไปหาเธอที่นิวยอร์กถึงได้เกิดรถชน!

ฟังคำเหล่านี้ นภาลัยรู้สึกลำบากใจ ในใจเหมือนมีมีดเล่มหนึ่งแทงเข้ามา

เธอจ้องมองเขาพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ฉันไม่ต้องการให้นายขอฉัน ฉันก็รู้ว่านายจะแต่งงานแล้ว ยินดีกับพวกนาย ดังนั้นปัญหาเรื่องเด็กๆวันนี้ต้องคุยให้รู้เรื่อง”

“เด็กๆฉันเลี้ยงเอง” ภีมพลกระตุกมุมปากเย็นชา “กลัวว่าฉันจะมีลูกกับญาณี ทำไมไม่ลองถามตัวพวกเธอก่อนล่ะ?”

นภาลัยไม่ได้ตอบกลับ

ภีมพลถาม “เวลาที่พวกเธอมีลูกล่ะ? ยังมีใจดูแลแชมป์กับขวัญข้าวอีกไหม?”

“………” หน้าอกของนภาลัยบีบรัด “พวกเราไม่………”

“แน่นอนว่ามี!” ไวศิษฎ์ฟังออกถึงความหึงหวง แย่งพูด “แน่นอนมี พวกเราจะดูและแชมป์และขวัญข้าวเหมือนลูกแท้ๆ!”

นภาลัยหันไปมองที่เขา คิ้วขมวด

ใบหน้าหล่อของภีมพลสายตาดูเย็นชาขึ้นมาไม่น้อย