บทที่ 286 งานแต่งนี้ฉันไม่แต่ง

“แชมป์ ขวัญข้าว” นภาลัยจูงมือเด็กๆ “พวกลูกมากับแม่”

“มีเรื่องอะไรพูดตรงนี้!” คะนึงนิตย์จ้องไปที่เธอ “อย่าทำตัวลับๆล่อๆ!” ยื่นมือรั้งให้เธอหยุดฝีเท้าลง

ภีมพลมองด้วยสายตาเย็นชา เขามองไปที่นภาลัย หน้าตาสวยขนาดนี้ กลับเป็นคนหลอกลวงคนหนึ่ง

ก่อนที่จะรถชน เขารักเธอไปได้ยังไงกัน?

หลังรถชน ทำไมยังมีความรู้สึกที่ปล่อยไม่ได้แบบนี้?

นภาลัยคุกเข่าลงต่อหน้าเด็กๆ เธอจับไปที่บ่าของเด็กๆ “แม่รู้ว่าพวกลูกอยากอยู่ต่อ เพราะคิดว่าแม่กับพ่อจะคืนดีกันได้”

เด็กๆมองเธออย่างกระตือรือร้น

นภาลัยส่ายหน้าน้ำตาคลอ “ที่จริงไม่มีทางแล้ว”

“………” ใจของเด็กๆรู้สึกแย่อย่างมาก สายตาหม่นหมองลง

“ดังนั้นพวกลูกจะไปกับแม่ไหม?” นภาลัยพูดเชื้อเชิญอีกครั้ง “เหมือนกับเมื่อก่อน พวกเราสามคนมีชีวิตที่มีความสุข พ่อจะมีครอบครัวใหม่ หลังจากนี้ก็จะมีลูกคนใหม่ แต่แม่ไม่มีทางมี ข้อนี้แม่รับประกันได้”

“ทำไมเธอถึงแน่ใจนักว่าฉันจะมีลูกคนใหม่?” ในที่สุดภีมพลก็ทนฟังไม่ไหว เขาหันไปมองเธอ “งานแต่งจะแต่งหรือเปล่ายังไม่แน่ใจเลย!”

คะนึงนิตย์ตกตะลึงทันที “ลูกพูดว่าไงนะ?”

“ผมบอกว่างานแต่งนี้ผมไม่แต่ง” ภีมพลลุกขึ้น ยืนขึ้นสูงมองลงมาที่นภาลัย “ลูกๆเธอเอาไปไม่ได้ ทุกๆอาทิตย์ให้สิทธิ์เยี่ยม ก่อนมาให้โทรหาฉัน ไม่จำเป็นต้องออกค่าเลี้ยงดู”

พูดจบ เขาก้าวเท้าเดินจากไป ใจรู้สึกแย่จนถึงขั้นสุด

“ลูกชาย!” คะนึงนิตย์เดินตามไปไม่กี่ก้าวก็หยุดลง

นภาลัยหงุดหงิดเล็กน้อย เขาบอกพาไปไม่ได้ แบบนั้นก็พาไปไม่ได้แน่นอน

ภายในสวนมีลูกน้องของเขาเกือบร้อยคน แถมทุกคนต่างพกปืน

นภาลัยกอดลูกๆและร้องไห้………

“ขอโทษ แชมป์ ขวัญข้าว………แม่ขอโทษลูกๆ………”

“แม่อย่าร้อง พวกเราไม่เป็นอะไรหรอก”

“แม้พ่อจะจำพวกเราไม่ได้ แต่พ่อดีกับพวกเรา”