บทที่ 290 นภาลัยโกรธแล้ว

เขาสรุปออกมาได้อย่างหนึ่ง นั้นก็คือเบญญาให้คนมาตบคุณญาณีแล้ว

แถมยังเป็นตรงหน้าประตูบริษัท

เหตุการณ์ตบกันยังรุนแรง ตบไปร้อยกว่าที แถมภีมพลยังอยู่และถูกพนักงานไม่น้อยมองดู

ในทีวียังไม่กล้าจะแสดงแบบนี้ เพราะว่าต้องมีการเก็บฉากอีกนะ!

วริศถือรายงานขึ้นไปชั้นบน เขามีข้อสงสัยมากมาย

ไม่นาน ภีมพลก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน สีหน้าไม่ค่อยดี

“ภีมพล คุณญาณีเธอ………ถูกตบแล้ว?” วริศรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ ที่จริงเขาก็ไม่ได้เห็นกับตา

“อืม”

ภีมพลนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องทำงาน เขาเปิดคอม เย็นชาไร้คำพูด

มองดูใบหน้าหล่อเหล่าไร้อารมณ์แบบนั้น วริศก็ไม่ถามเยอะ ไม่สามารถเดาได้ว่าประธานกำลังคิดอะไรอยู่

ภายในวิลล่าซีเฮฟเว่นที่งดงาม

นภาลัยนั่งอยู่ระเบียงชั้นสอง รับลม ดมกลิ่นดอกไม้ที่หอมหวน ความคิดของเธอล่องลอยไปไกล

อารมณ์ของเธอไม่ดีอย่างมาก ถึงแม้จะสามารถเยี่ยมลูกได้ทุกอาทิตย์ แต่พูดไม่ออกว่าดีใจขนาดไหน ตั้งแต่เริ่มจนจบในใจรู้สึกว่างเปล่า

จนถึงตอนที่มีรถคันหนึ่งหยุดอยู่ที่สวน เธอดึงสติกลับมามองประตูรถนั้นที่เปิดออก

ไวศิษฎ์ถือดอกลิลลี่ที่มีค่าที่สุดในโลกลงมา เงยหน้ามาก็มองเห็นหญิงสาวที่อยู่บนดาดฟ้าชั้นสอง

เขารีบเดินเข้าไปในห้องรับแขกจากนั้นก็ตรงขึ้นไปชั้นบน

“เดาสิเป็นชนิดไหนกัน?” มาถึงระเบียง ไวศิษฎ์นั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้าม สองมือมอบดอกลิลลี่ให้อย่างมีความสุข

นภาลัยชื่นชมดอกไม้น่ารักเหล่านี้ “ไทเกอร์ลิลลี่” เธอยื่นมือไปรับ เงยหน้ามองเขา “นายไปได้มาจากไหน?”

“ชอบไหม?” รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นอย่างมาก รอคอยรอยยิ้มของเธอ

สายตาของทั้งสองสบตากัน นภาลัยสัมผัสได้ถึงความรักล้นที่เขามีให้ กลับมาเช้าแบบนี้ เพื่อเอาดอกลิลลี่มาให้?

ก้มลงดมดอกลิลลี่ช่อที่หาดูได้ยากช่อนั้น “ปกติมันโตแถวริมหน้าผา น้อยมาที่จะถูกมาเลี้ยงในห้อง เพราะมันจะบานได้ ในสภาพอากาศที่แห้งแล้ง”

เธอจับดอกไม้พลิกมองอย่างละเอียด “แถมช่อนี้ บานได้งดงามมาก คิดว่ามันต้องเก็บมาจากหน้าผาแน่นอน”