บทที่ 298 พบกันอีกครั้ง

ห้องนอนใหญ่ที่ตกแต่งอย่างสวย ภีมพลตื่นขึ้น เมื่อคืนเขาดื่มไปเล็กน้อย และนอนไม่หลับอีกครั้ง

วันนี้ได้เจอเธอ ในใจเขารอคอยอยู่บ้าง

ใส่เสื้อเชิ้ตสั่งตัด เขายืนมือไคว้หลังอยู่ข้างหน้าต่าง สายตามองไปยังประตูในสวน แสงสว่างยามเช้าส่องกระทบบนใบหน้าของภีมพล ยิ่งทำให้ดูหล่อเหลากว่าเดิม

เธอต้องมากินข้าวเช้ามั่ง? เธอสัญญากับแชมป์ไว้

ตอนนี้เธอตื่นหรือยังนะ?

ภีมพลนึกภาพออกว่าตอนนี้ในห้องครัวจะวุ่นวายขนาดไหนกัน

ความคิดของเขาถูกนภาลัยครอบงำทั้งหมด ไม่แม้แต่จะนึกถึงญาณีที่ถูกตบอยู่ที่โรงพยาบาล แม้แต่โทรถามไถ่ยังไม่มี

และไม่สนว่าเธอจะรู้สึกยังไง หรือว่าตอนนี้จะสิ้นหวังขนาดไหน

วอลโว่ขับมาที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่าในยามเช้า

ไวศิษฎ์เด็กนี้โกรธจนขับรถช้าที่สุด นภาลัยสงสัยว่าเขาไม่แม้แต่เหยียบคันเร่ง เหลือบมองไปที่หน้าปัด ความเร็ว20km?? ต้องขอโทษรถวอลโว่สามคำนี้ไหม?

เด็กน้อย!

เธอนั่งข้างคนขับ ต่อว่าเขาเป็นหมื่นรอบ!

แต่ว่าขอเพียงทิศทางถูก ถึงจะช้าก็ถึงที่หมาย ก็ปล่อยให้เขาขับไปเถอะ!

นภาลัยไม่อยากพูด

แต่ว่าขับไปขับมา ไวศิษฎ์ก็เหยียบเบรกและถาม “ไม่ไปได้ไหม?”

นภาลัยสบสายตาไม่เต็มใจของเขา “ไม่ได้!”

ชายหนุ่มก็ถอนหายใจและยอมรับ

และออกเดินทางอีกครั้ง เพราะกลัวเธอจะลงรถและเดินไปไง! ที่จริงก็ไปเยี่ยมลูก ไม่ได้ไปดูสามีเก่า

นภาลัยเหลือบมองความเร็วที่หน้าปัดเปลี่ยนไป ในที่สุดก็ถึง100km วิวข้างทางผ่านไปพริบตาเดียว

“ต่อไปห้ามเมาแล้วขับอีก” นภาลัยบอกกับเขา “อัตรายจริงๆ นายไม่ได้จะโชคดีทุกครั้งไป”

“ฉันสามารถเข้าใจเป็นว่าเธอกำลังห่วงฉันได้ไหม?”

“แน่นอน” เธอไม่ปฏิเสธ ภีมพลแคร์เขา เขาห้ามเกิดเรื่อง