บทที่ 299 นภาลัยปวดใจ

เป็นเจ้าบ้าน ภีมพลก็ไม่ได้เป็นคนเดินไปทักทายเธอก่อน

นภาลัยก็อายจนไม่รู้จะเริ่มพูดอะไร ตั้งแต่เริ่มเข้ามาเจอเขา สมองของเธอก็เหมือนถูกตัดลง

ในที่สุดก็ทนสายตาตรงๆของเขาไม่ได้ นภาลัยหลบสายตา รีบเก็บสายตากลับ

“คุณนภามาแล้วหรอ?” ยังดีที่ป้าโสนมาได้ทันเวลา “สวัสดีตอนเช้า!” ใบหน้าของเธอยกยิ้มขึ้นมา

“สวัสดีป้าโสน” ใบหน้านภาลัยมีรอยยิ้ม รู้สึกทั้งตัวผ่อนคลายลงมาหน่อย

ภีมพลก็เริ่มเดินลงมาชั้นล่างอีกครั้ง

ใบหน้าของพ่อบ้านปวิธก็ดูอบอุ่นขึ้นมา

ป้าโสนพูดกับเธอ “อาหารเช้าเตรียมพร้อมแล้ว คุณชายแชมป์และคุณหนูขวัญข้าวยังอยู่ข้างบน ฉันขึ้นไปเรียกพวกเขาลงมากินข้าวเช้า คุณไปที่ห้องอาหารก่อนเถอะ”

“ให้ฉันไปเรียกเองเถอะ” นภาลัยอดทนรอไม่ไหวจะได้เจอลูก เธอยิ้มและจับแขนของป้าโสน “คุณก็ลำบากแล้ว คงต้องยุ่งตั้งแต่เช้าอยู่ในครัว”

“คุณมา ฉันดีใจอย่างมาก” ในใจของป้าโสนดีใจจนเก็บไม่อยู่

นภาลัยยิ้มและเดินขึ้นชั้นบน ตอนที่เดินผ่านภีมพล เธอตั้งใจไม่มองเขา แต่ก็สามารถรับรู้ได้ถึงไอความเย็น

สองมือภีมพลสอดในกระเป๋า ร่างสูงของเขายืนนิ่งอยู่ในห้องรับแขก เชยคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเขานิ่งลึกลง

“อรุณสวัสดิ์คุณภีม” ปวิธและป้าโสนทักทายเขา เดาอารมณ์ของเขาไม่ออก

คุณนภามาแล้ว เขาไม่ดีใจหรือไง?

เมื่อวานยังสั่งให้เธอเตรียมอาหารเช้าให้เยอะหน่อย

ชั้นบน

นภาลัยกำลังจะกดกริ้งหน้าห้องเด็ก ประตูห้องกลับเปิดออก

แชมป์และขวัญข้าวปรากฏตัวอยู่ด้านหน้า “แม่!!” เด็กน้อยตื่นเต้นดีใจเป็นที่สุด เข้าไปยังอ้อมกอดเธอทันที

“ลูก......” เธอก็ดีใจเช่นกัน มีน้ำตาร้อนที่ขอบตาเล็กน้อย คุกเข่าลงต่อหน้าเด็กๆ ยื่นมือไปกอดพวกเขา “เมื่อวานนอนหลับกันดีไหม?”

“คิดถึงแม่มากไป จนนอนไม่หลับ”

“หนูก็ด้วย” ขวัญข้าวขยี้ตา

นภาลัยปวดใจ จูบเบาๆบนหน้าผากของลูกๆ “ไปเถอะ ลงไปกินข้าวได้แล้ว”

จากนั้นเธอก็จูงมือเด็กทั้งซ้ายและขวาลงไปชั้นล่าง

“แม่ แม่จะนอนค้างที่นี่ไหม?”

“คงไม่หรอก” เธอรู้สึกได้ถึงการรอคอยของเด็กๆ “แต่แม่สามารถอยู่กับลูกๆได้สักพัก”