บทที่ 300 เข้าครัวเพื่อเขาอีกครั้ง

ได้ทำอาหารเช้าให้เขาอีกครั้ง นี้ถือเป็นความต้องการของเธอ

โอกาสนี้มาอยู่ข้างหน้า เธอไม่คิดจะปฏิเสธสักนิด

หันไปมองภีมพลครั้งหนึ่ง สีหน้าของเขายังคงนิ่งเรียบ สายตานิ่งลึกทำให้คนเดาอารมณ์ไม่ออก ดูเหมือนไม่ได้ปฏิเสธ

ดังนั้นนภาลัยเดินเข้าไปในห้องครัว

แชมป์และขวัญข้าวมองหน้ากัน ยิ้มโค้งเหมือนพระจันทร์ ป้าโสนก็ดีใจเช่นกัน

“นั่งเถอะ คุณชายแชมป์ คุณหนูขวัญข้าว” ป้าโสนก็พูดกับภีมพล “คุณภีม เชิญคุณนั่งก่อน ไม่นานก็เสร็จแล้ว”

ภายในห้องอาหารเรียบง่าย ภีมพลมานั่งพร้อมเด็กๆ เด็กๆต่างรู้ความ ก่อนที่บะหมี่จะมาถึง พวกเขาไม่แตะอาหารอย่างแน่วแน่

“พ่อ วันนี้อากาศดีจริงนะ”

“ใช่แล้ว”

“เมื่อวานพ่อนอนหลับไหม?”

“ก็ดีอยู่”

“....”

กลับมาคิด พ่อลูกคุยกันเสียงเบา

มองเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กๆ ภีมพลเริ่มรู้สึกผิด เกลียดแม่ของพวกเขา หรือว่ามันจะไม่ดี?

หรือว่าเปลี่ยนจากเจอกันได้สัปดาห์ละครั้ง มาเป็นสามารถมาเยี่ยมได้ตลอด?

ภีมพลรู้สึกในใจของตัวเองเกิดการเปลี่ยนแปลง แต่เขายังคงไม่รู้สึกตัว ว่ากำลังเอาลูกๆมาเป็นเกราะกำบัง

ภายในห้องครัว

นภาลัยผัดมะเขือเทศเสร็จใส่ไปในน้ำอุ่น ในขณะที่น้ำร้อนเดือดเป็นฟอง ไอความร้อนกระทบตาเธอ ความรู้สึกขมขื่นในใจค่อยแผ่ขยายเข้ามา

“คุณนาย ใส่เส้นได้แล้ว” ป้าโสนที่อยู่ด้านข้างพูดเตือนเสียงเบา

ป้าโสนรู้สึกเศร้า เมื่อกี้เห็นน้ำตาในดวงตาเธอ

แถมคำว่า “คุณนาย” กระแทกไปในใจของทั้งสองคน

“คุณนาย” ป้าโสนอดถามไม่ได้ “ทำไมในตอนที่คุณภีมยังไม่พ้นขีดอันตราย คุณถึงได้จากไปพร้อมไวศิษฎ์?”

“..............” ตัวนภาลัยแข็งทื่อ

“คุณภีมแคร์เรื่องนี้” ป้าโสนถอนหายใจเบา “ทำยังไงเขาก็ไม่เข้าใจ”