บทที่ 301 จับคู่พ่อกับแม่

“ภารกิจอะไรเหรอ?” นภาลัยถาม

ขวัญข้าวตอบเสียงดัง “ถ่ายรูปครอบครัวค่ะ!”

“ใช่ครับ เด็กทุกคนต้องถ่ายรูปส่งคุณครู” แชมป์กล่าวเสริม

“ถึงเวลานั้นผมจะเลือกรูปถ่ายที่สวีทหวานที่สุดไปนำเสนอ และติดบอร์ดหน้าห้องเรียนครับ”

นภาลัยหันไปมองภีมพล เขากำลังดื่มซุปในมืออย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

แชมป์พูดอีกครั้ง “นี่เป็นการบ้านครับ จำเป็นต้องทำ!”

นภาลัยพบว่าเด็กๆ กำลังมองมาที่เธอราวกับคาดหวังให้เธอตอบตกลง

ภีมพลวางชามบนโต๊ะ หยิบผ้าเปียกจากป้าโสนและริมฝีปากเบา ๆ เขายังคงไม่แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้

นภาลัยไม่รู้จะตอบอย่างไร

“พ่อคะ ไปกันแถอะ!”

ขวัญข้าววิ่งไปรอบโต๊ะ ก่อนจะเข้ามาจับมือเขา

แชมป์เองก็เดินไปจับมือของนภาลัยและพูดว่า “ไปกันเถอะ!”

เขาดึงเธอออกจากร้านอาหารโดยไม่รอให้เธอตอบ

บอดี้การ์ดเปิดประตูหลังของลัมโบร์กินีและแสดงความเคารพ

“แม่ ขึ้นรถเร็วครับ” แชมป์ผลักเธอเข้าไปในรถ

หลังจากที่นภาลัยถูกเด็กน้อยผลักเข้าไปในรถ แชมป์ก็รีบปีนขึ้นไปนั่งข้างเธอเช่นกัน

ส่วนขวัญข้าวและภีมพลเข้ามาจากอีกด้านหนึ่ง

จนกระทั่งรถสตาร์ท นภาลัยก็นึกขึ้นได้ “จะไปถ่ายรูปที่ไหน? ถ่ายที่สนามหน้าบ้านไม่ได้เหรอ?”

“ไม่ได้ครับ!” แชมป์กล่าว “เรื่องสำคัญแบบนี้เราต้องไปถ่ายที่สตูดิโอเท่านั้น ผมติดต่อช่างไว้แล้ว ไม่ต้องกังวล!”

แล้วเธอเป็นคนสุดท้ายที่รู้งั้นเหรอ? ไม่แปลกใจเลยที่ภีมพลเงียบมาตลอด

“…” นภาลัยเงยหน้าขึ้นอย่างกล้าหาญ ก่อนจะมองไปยังชายที่นั่งตรงข้าม

ภีมพลสบสายตาอันไร้เดียงสาของเธอ ดวงตาที่ใสราวกับหยดน้ำ เธอเป็นหญิงสาวที่จิตใจดีมากจริงๆ ดังคำกล่าวกล่าวที่ว่าดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ

แต่ทำไมตอนที่อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน เธอถึงไปกับผู้ชายคนอื่น?

เมื่อนึกถึงฉากนั้น ดวงตาของเขาก็เย็นชาขึ้นทันที

นภาลัยรู้สึกเย็นยะเยือกจนเธอต้องรีบถอนสายตาออกและเม้มริมฝีปากไว้