บทที่ 302 สูญเสียการได้ยิน

นภาลัยยิ้มอย่างอึดอัดเล็กน้อย หน็อย เจ้าลูกชายตัวดี!

เธอควรจะยอมรับหรือไม่ยอมรับดีล่ะ?

“คุณภีม คุณนายกงพลี เด็กๆ ทั้งสองคน เชิญตามเรามาด้านบนเลยค่ะ!”

“สตูดิโอหมายเลข 25 เคลียร์เสร็จแล้ว ในนั้นมีชุดครอบครัวอยู่ 20 ชุดสามารถเลือกได้ตามสบายเลยค่ะ”

“ช่างภาพและช่างแต่งหน้ามืออาชีพรออยู่ข้างในแล้วค่ะ”

พวกเขาเดินตามพนักงานไป แต่ภีมพลยังคงไม่ยอมปล่อยมือนภาลัย เธอรู้สึกว่ามือของตัวเองร้อนผ่าว ทั้งๆ ที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าหนา นี่เธอกำลังประหม่างั้นเหรอ?

แชมป์เพิ่งโทรนัดสตูดิโอเมื่อวาน ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ยังคงอยู่ในความคาดหมายของเขา

เมื่อกี้เขาเห็นนักข่าวซ่อนตัวอยู่ด้วย พ่อกับแม่คงไม่สังเกตเห็นหรอกนะ?

ณ โรงพยาบาล

ในหอผู้ป่วยวีไอพีขนาดใหญ่ ญาณีที่แก้มบวมปูดนั่งให้น้ำเกลืออยู่บนหัวเตียง

กว่าจะอดทนจนถึงรุ่งสางนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอรู้สึกเสียใจอยู่งถึงที่สุด

นุชวรานำอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้เป็นพิเศษ

เธอนั่งอยู่หน้าเตียงและเกลี้ยกล่อม "คุณญาณี คุณทานอะไรสักหน่อยเถอะค่ะ ฉันรู้ว่าคุณทานอะไรไม่ลงก็เลยต้มโจ๊กธัญพืชมาให้ ถือว่าดื่มแทนน้ำเปล่าก็ได้ค่ะ"

“คุณภีมอยู่ที่ไหน” ญาณีพึมพำ “เขายุ่งอยู่หรือเปล่า?”

“วันนี้วันเสาร์ค่ะ” เธอพูด “จะยุ่งอะไรได้ล่ะคะ?”

วันเสาร์…

ญาณีตะลึงงัน ภีมพลไม่มีทางจัดตารางเวลาในวันเสาร์แน่ นั่นแปลว่าเขาอยู่บ้าน

แล้วเขาไม่มาเยี่ยมเธอเหรอ? นี่ก็เกือบจะเก้าโมงแล้ว

ผลวินิจฉัยออกมาญาณีสูญเสียการได้ยินเล็กน้อยและจำเป็นต้องส่งโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษา มิฉะนั้นผลที่ตามมาอาจร้ายแรงกว่านั้น

เธอคาดหวังให้ภีมพลมาเยี่ยมและไม่อยากให้เขาเห็นเธอในเวลาเดียวกัน

ฉากที่น่าอับอายเกิดขึ้นและเขามาเห็นพอดี ญาณีรู้สึกอับอายจนไม่กล้าเงยหน้ามอง

ต่อให้เป็นพนักงานธรรมดาที่เจอแบบนี้ เขาก็ควรมาโรงพยาบาลเพื่อแสดงความเสียใจไม่ใช่เหรอ?