บทที่ 304 เป็นลม

ภีมพลลืมตาขึ้นและพบกับดวงตาที่กังวลของหญิงสาวทั้งสองอยู่ใกล้ๆ เงาของกันและกันปรากฏขึ้นในดวงตา

“คุณปวดหัวเหรอ?” เธอเป็นหมอจึงสามารถบอกได้ในพริบตา “กลับกันเถอะ เลิกถ่ายรูปกันดีกว่า” พูดจบเธอก็หันหลังกลับเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

ภีมพลคว้าข้อมือเบา ๆก่อนจะดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างอดไม่ได้ และจับเอวที่เรียวของเธอด้วยฝ่ามือขนาดใหญ่

เด็กๆ ปิดตาด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นพร้อมกัน

แชะ!

ฉากนั้นถูกถ่ายเอาไว้และมันดูเพอร์เฟกต์เป็นอย่างมาก!

นภาลัยรีบดึงมือออกราวกับถูกน้ำร้อนลวก

เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับสายตาเขา โดยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ริมฝีปากของเธอสั่นเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น ละจิตใจของเธอก็ค่อยๆ ว่างเปล่ามากขึ้น

ช่างภาพพบมุมต่างๆ ที่จะถ่าย ทำให้ถ่ายภาพออกมาได้ดีกว่ามุมเดียว

เสียงกล้องถ่ายรูปดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

นภาลัยค่อยๆ กลับมามีสติอีกครั้ง เธอผลักเขาออกเบา ๆ และมองไปเด็กอย่างเขินอาย

เด็กๆ ต่างพากันยิ้มและยกนิ้วโป้งชมเชยเธอ

นภาลัยรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที นี่ดูเหมือนว่าเธอกำลังแสดงอะไรบางอย่างอยู่

สิ่งที่น่าแปลกคือภาพถ่ายบางภาพรั่วไหลออกไป และโพสต์ถูกบนอินเทอร์เน็ตก่อนพวกเธอจะก้าวเดินออกจากสตูดิโอซะอีก

นอกจากนี้ยังมีรูปภาพของทั้งสี่คนเดินจับมือกันเข้าไปในสตูดิโอขณะลงจากรถอีกด้วย

มันทั้งอบอุ่นและสวีทหวาน

จำนวนการเปิดดูหน้าเว็บเพิ่มขึ้นจากไม่กี่พันเป็นหลายสิบล้านในเวลาเพียง 3 นาที จนทำให้ระบบอินเทอร์เน็ตล่มทันที

ภาพถ่ายชุดแต่งงานเป็นภาพชุดสุดท้ายและถ่ายออกมาได้ดีที่สุด

ทุกคนเหนื่อยเล็กน้อยจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าและตัดสินใจกลับบ้าน

เมื่อลงไปข้างล่าง นภาลัยรู้สึกเวียนหัวอย่างกะทันหัน เธอหยุดเดินก่อนที่จะจับราวบันได “คุณเป็นอะไร?” ภีมพลหันไปถามด้วยความใส่ใจ

ใบหน้าของนภาลัยซีดเผือด ขอของเธออ่อนแรงจนค่อยๆ ทรุดลง

ภีมพลเอื้อมมือออกไปตามสัญชาตญาณและประคองเธอไว้ในอ้อมแขน

“นภา!” ภีมพลตื่นตระหนก เขารีบเรียกชื่อเธอ “นภา ฟื้นสิ” เขาอุ้มเธอลงบันไดอย่างรวดเร็ว

“แม่...”

เด็กๆ ตะโกนพลางรีบวิ่งตามลงไปด้วย

ด้านนอกสตูดิโอ