บทที่ 308 เธอคือคุณนายกงพลีใช่ไหม?

นุชวราระงับความเศร้าและพูดเบา ๆ ว่า “คุณญาณี บางทีเมื่อเราผิดหวังจนถึงขีดสุด ดอกไม้อาจจะเบ่งบานในความสัมพันธ์นั้นก็ได้นะคะ ไม่ว่ามันจะเรียกว่าอะไรก็ตาม”

“ไม่ มันเรียกว่าเจ็บจนถึงกระดูกดำ” ญาณีน้ำตาไหลริน เธอพูดด้วยริมฝีปากสั่นเทา ความเจ็บปวดใจของเธอแผ่ขยายออกไปอย่างไม่รู้จบ

ภีมพลออกมาโดยรถแท็กซี่

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย มองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อชมทิวทัศน์ ดวงตาของเขาดูเฉยเมยเล็กน้อย

หลังจากผ่านไปนาน เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรออก สั่งด้วยเสียงที่หนักแน่นว่า “ช่วยตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดบางส่วนให้ฉันที”

ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความล้ำลึก ความสงสัยบางอย่างต้องได้รับการแก้ไข

ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของนภาลัยในวันนี้ ภีมพลก็ไม่เคยคิดที่จะตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรทั้งหมดเลย

เขาตาบอดเพราะความเกลียดชัง

ในห้องพักผู้ป่วย

นภาลัยนอนพักผ่อนครึ่งชั่วโมง เธอรู้สึกดีขึ้นมาก

ก่อนจะยกผ้าห่มขึ้นและลุกจากเตียง

เมื่อเธอเปิดประตู เธอเห็นชายแปลกหน้าสองคนในชุดสูทและรองเท้าหนังยืนอยู่ข้างนอก

ป้ายบนหน้าอกบอกเธอว่าพวกเขาถูกส่งมาโดยภีมพล

“สวัสดีครับคุณนภา” ชายแปลกหน้าทำความเคารพ

“นี่พวกคุณ...”

“คุณภีมพลส่งพวกเรามาดูแลความปลอดภัยของคุณ ถ้าคุณหายดีแล้ว พวกเราจะเป็นคนพาคุณกลับบ้านครับ”

เธอถามเบาๆ “เขาไปไหนแล้วล่ะ?”

“คุณภีมไปแล้วครับ” ชายคนนั้นตอบตามความจริง

นภาลัยเม้มริมฝีปากโดยไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆ เธอก้าวออกไป และชายสองคนเดินตามเธอไปทันที

ทั้งสามขึ้นลิฟต์ไปชั้นล่างและไม่ได้สื่อสารกันระหว่างทาง

เขาไปแล้วงั้นเหรอ?

เขาโกรธเธอเหรอ?

นภาลัยเดินออกจากห้องโถงของโรงพยาบาล ลมร้อนพัดผ่านใบหน้าของเธอ พัดความคิดของเธอออกไป เธอถอนหายใจออกมายาวๆ เฮ้อ เลิกคิดดีกว่า! เขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอสักหน่อย!

ชายคนนั้นเปิดประตูรถเบนท์ลีย์ให้เธอ “เชิญครับ คุณนภา” เขาพาเธอเข้าไปในรถอย่างสุภาพบุรุษ

ก่อนที่เขาจะถามเธออีกครั้งว่า “คุณนภา คุณจะไปเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่าหรือที่ไหนครับ?”

ไปเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่าคงไม่ดีหรอกมั้ง?

เขาอยู่ที่ไหน?

แววตาของเขาก่อนจะจากไป... เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโกรธ