บทที่ 307 ภีมพลลงมือ

ญาณีตกใจรัศมีเย็นชาแสนน่ากลัว เธอดูไม่เหมือนนภาลัยเลยสักนิด

นภาลัยจ้องไปที่ญาณีพลางพูดช้าๆ ว่า “รูปถ่ายครอบครัวเป็นแค่การบ้านของแชมป์ที่ต้องส่งคุณครู งานแต่งของคุณเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?”

หลังจากได้ยิน ญาณีก็รู้สึกโกรธมากจนทนไม่ไหว

“ฉันไม่อยากจะโต้เถียงกับคุณหรอกนะ” นภาลัยเน้น “แต่ฉันอดไม่ได้จริงๆ ที่ได้ยินคุณพูดจาให้ร้ายฉันแบบนี้ ถ้าไม่ได้ยินก็แล้วไป แต่วันนี้ฉันได้ยินเองกับหู ฉันคงปล่อยไปเฉยๆ ไม่ได้แล้ว”

“หยุดนะ นังบ้า!” ญาณีกลัวว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ เธอมองนภาลัยด้วยสายตาดุร้าย ก่อนก้าวไปข้างหน้าและยกฝ่ามือตบหน้านภาลัย โดยลืมไปว่าภีมพลเองก็อยู่ตรงนั้นด้วย

โชคยังดีที่ภีมพลสายตาว่องไว เขาคว้าข้อมือญาณีไว้ และใช้มืออีกข้างตบหน้าเธออย่างแรง

“โอ๊ย...”

ญาณีกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอเสียสมดุลและทรุดลงกับพื้น

นุชราที่เข้ามาเห็นฉากนั้นพอดี รีบถลาตัวเข้าไปเพื่อประคองญาณีเอาไว้ “คุณญาณี...”

ก่อนจะหันไปอีกทางหนึ่งพลางพึมพำเบาๆ “คุณภีม...”

ภีมพลหรี่ตาลงอย่างอันตราย สายตาคู่นั่นจมดึ่งลึกลงไปราวกับบ่อน้ำพุร้อนพันปี

นภาลัยเองก็รู้สึกตกใจเช่นกัน เธอหดตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะสัมผัสได้ถึงอากาศเย็นยะเยือกรอบตัว

ภีมพลหันกลับมาโอบเอวนภาลัยและพาเธอกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง นภาลัยกะพริบตาถี่ด้วยความรู้สึกตื่นกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่

ก่อนจะใช้เท้าถีบเพื่อปิดประตู ทำให้คนรับใช้สองคนที่หน้าประตูตกใจไปตามๆ กัน

ญาณีรู้สึกหายใจไม่ออก เธอยืนตะลึงงันอยู่ตรงนั้นและเริ่มรู้สึกเจ็บที่หน้าอกอย่างรุนแรง

ในห้องพัก

นภาลัยเงยหน้าขึ้นมองเขาที่อยู่ใกล้ๆ

สายตาที่แน่วแน่ ความเซ็กซี่ของลูกกระเอก ความสง่าและเย่อหยิ่งที่เขามีอยู่

ไม่ว่าเธอจะมองใบหน้านี้กี่ครั้ง เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองมันอีกครั้งอยู่เสมอ

ในตอนนี้ นภาลัยรู้สึกว่านี่ราวกับเป็นความฝัน...

เขาที่สูญเสียความทรงจำ ได้ลงไม้ลงมือกับญาณีเพื่อเธอ

กลิ่นหอมจาง ๆ เล็ดลอดออกมาจากร่างกายของนภาลัยแทรกซึมเข้าไปในจมูกของภีมพลซึ่งทำให้เขารู้สึกว่ามันเป็นความฝันเช่นกัน