บทที่ 306 เป็นขยะเหรอ?

หมอแปลกใจมากที่เห็นการปรากฏตัวของญาณี เขาเห็นสภาพอิดโรยและรีบร้อนของเธอแต่ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงก้มหน้าและเดินจากไปอย่างเงียบๆ

ตอนนี้ญาณีดูคล้ายกับสิงโตที่กำลังบ้าคลั่ง เธอผลักประตูเข้าไปอย่างแรง

เสียงเปิดประตูดังสนั่นทำให้ดวงตาสงบนิ่งของภีมพลเหลือบไปมองด้วยความเย็นชา

แต่ญาณีไม่สนใจ เธอมองไปยังร่างหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่บนเตียง

นั่นมันนภาลัย !

เธอกำลังนอนหลับตาด้วยใบหน้าซีดขาว สภาพดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก

เธอเดินเข้าไปทีละก้าว ก่อนจะคว้าแขนของภีมพลและตะโกนด้วยอารมณ์รุนแรงอย่างถึงขีดสุด

“คุณเป็นว่าที่คู่หมั้นของฉันนะ คุณไม่มาเยี่ยมฉันที่โรงพยาบาลแต่กลับไปถ่ายรูปครอบครัว แถมยังมาส่งและนั่งเฝ้าหล่อนแบบนี้อีก คุณไม่รู้สถานะตัวเองเลยใช่ไหม?”

ภีมพลค่อยๆ ปล่อยมือนภาลัยอย่างระมัดระวัง เขาลุกขึ้นและพูดว่า “คนที่ไม่รู้สถานะของตัวเองน่าจะเป็นคุณมากกว่า” เมื่อพูดจบ เขาก็คว้าข้อมือเธอและลากเธอออกจากห้องพักผู้ป่วย

ห้ามรบกวนการพักผ่อนของนภาลัยแบบนี้!

ญาณีเหลือบมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง สายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

หล่อนนอนเงียบๆ โดยไม่ต้องทำอะไร แต่กลับสามารถเอาชนะใจของภีมพลได้

ภีมพลลากเธอออกจากห้อง ก่อนจะปิดประตูเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

ภีมพลคลายมือของเธอ แล้วเอามือล้วงกระเป๋า สายตาจับจ้องไปที่เธอ “ญาณี คุณควรรู้ขอบเขตของตัวเองบ้าง คุณไม่มีสิทธิ์มาโวยวายต่อหน้าผมแบบนี้”

เขาทำงานในแวดวงห้างสรรพสินค้ามานาน ด้วยประสบการณ์ที่เขาสั่งสมมา ทำให้เขาสามารถระงับความโกรธได้เป็นอย่างดีแล้ว เขาเพียงแค่ขมวดคิ้วและพูดเบาๆ ว่า “ได้โปรดอย่ารบกวนการพักผ่อนของเธอ”