บทที่ 323 เผชิญมันพร้อมกับผม

ขณะนี้ ภีมพลกับนภาลัยยังอยู่ในโรงเรียนอนุบาล ภายใต้พยานผู้ปกครองจำนวนมาก เธอไม่สามารถปฏิเสธการขอแต่งงานของเขาได้

“นภา คุณยินดีที่จะแต่งงานกับผมมั้ย?” เขาเงยหน้าขึ้นมา ถามอย่างจริงใจ

นภาลัยที่สติยังไม่ครบถ้วน “ฉันยินดี”

ทันทีที่เธอพูดจบ ด้านล่างเวทีก็ดังขึ้นด้วยเสียงปรบมือที่ดังสนั่น นภากลอกตา และความคิดของเธอก็กลับสู่ความเป็นจริงทีละนิด

มันเป็นเพียงกิจกรรม เพื่อให้ความร่วมมือกับลูกๆเท่านั้น มันไม่ใช่เรื่องจริง

ภีมพลยืนขึ้น ดึงตัวเธอเข้าไปในอ้อมแขน “ขอบคุณนะ”

จากนั้นไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรกับแชมป์และขวัญข้าว ทั้งสองก็โบกมือให้พวกเขา ภีมพลที่โอบไหล่เธอไว้ ก็รีบพาเธอไปจากที่นี่

ก็ไปแบบนี้เลยเหรอ? เธอที่สติกลับคืนมา จึงหันไปถาม

“ก็ใช่ไง?” ภีมพลถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “คุณอยากจะยืนแต่งงานตรงนี้เหรอ?”

“……..” เธอหน้าแดง เม้มริมฝีปากและไม่พูดอีก

โทรศัพท์ของภีมพลดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ก็กดปฏิเสธ

ไม่นาน มันก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขายังคงไม่สนใจ

ลานจอดรถใต้ดิน เขาเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพบุรุษ “ขึ้นรถเถอะ”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

“โทรศัพท์คุณดัง” นภาลัยเตือนเขา

ภีมพลหยิงโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่โชว์บนหน้าจอ แล้วกดปฏิเสธไปอีกครั้ง

ทันทีที่ลัมโบร์กินีสตาร์ทแล้ว โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่ามีเรื่องด่วน

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เป็นสายจากรีพัลส์เบย์ วิลล่าสิบกว่าสาย เขาไม่รับเลย

“ทำไมไม่รับสายละ?” นภาลัยอดไม่ได้ที่จะถาม

“ไม่อยากรับ”

รถได้ออกจากลานจอดรถใต้ดินแล้ว ขับออกไปนอกโรงเรียนอนุบาล

เขาพูด “ผมจริงจังนะ คุณรับปากแต่งงานกับผมแล้ว งั้นก็ต้องรักษาระยะห่างกับไวศิษฎ์นะ”

นภาลัยไม่ตอบ

ห้านาทีต่อมา โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง………

“คุณรับสายเถอะ” เธอหันไปพูด “โทรถี่ขนาดนี้ ต้องมีเรื่องอย่างแน่นอน!”

ภีมพลรู้สึกว่ามารดาน่าจะเห็นข่าวแล้ว ดังนั้นจึงโทรมาถามสถานการณ์ เขารู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอธิบาย ดังนั้นจึงไม่รับสาย