บทที่ 322 ญาณีโกรธมาก

ใต้แสงแดด นภาลัยมองเขายังงุนงง ความรู้สึกที่ตอบสนองช้าไปแล้ว

แววตาของภีมพลลุ่มลึกจริงใจ

นภาลัยรู้สึกเหมือนฝัน เหมือนไม่ใช่ความจริง

ภาพที่อยู่ตรงนั้นเหมือนกับความฝัน แสงแดดเจิดจ้ากำลังสาดส่องลงมาบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา

สายตาของทั้งสองมาบรรจบกัน ราวกับว่าทุกสิ่งรอบตัวกลายเป็นความว่างเปล่า

ในสายตาเขามีเพียงเธอ และเธอ……ก็ถูกเขาดึงดูดเช่นกัน

ญาณีมองบนภาพบนเวทีอย่างไม่กล้าที่จะเชื่อ เธอเซถอยหลัง ไวศิษฎ์รีบคว้าตัวเธอเอาไว้

ราวกับว่าเรี่ยวแรงนั้นถูกสูบไปจนหมด ร่างกายว่างเปล่า ไม่ว่ายังไงตอนนี้เธอก็ไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นและได้ยิน

เขากลับมาของแต่งงานในโรงเรียนอนุบาล!

ความทรงจำของเขากลับมาแล้วเหรอ?

ไวศิษฎ์ก็ช็อกไปเช่นกัน ภีมพลกำลังทำอะไรอยู่?

ผู้ปกครองที่อยู่ด้านล่างเวทีต่างก็พูดแสดงความคิดเห็น

ภีมพลที่ถือไมล์ไว้ในมือได้พูดกับพวกเขา “ผมกับนภาเรายังไม่ได้หย่ากัน แต่เราก็ไม่เคยจัดงานแต่งงานกัน”

“ผมรู้ว่าทุกคนนั้นมีข้อสงสัยมากมาย” เขาหันมองไปที่ผู้คน “งานแต่งงานได้เตรียมงานมาหลายเดือนแล้ว เดิมทีงานนี้ก็ได้เตรียมเพื่อนภาอยู่แล้ว!”

“โอ้มายก๊อด!”

“คุณภีม ความหมายของคุณคือ…….คุณจะไม่แต่งงานกับคุณญาณีแล้วเหรอ?” เวลานี้ ผู้ปกครองใจกล้าท่านหนึ่งได้ถามคำถามที่ทุกคนอยากรู้

สายตาทุกคู่ได้ไปจับจ้องอยู่ที่ภีมพล กลั้นใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ!

ภายในเงียบสงัดไปในทันที

ญาณีที่หัวใจบีบรัดตัวอย่างหนัก จ้องมองเขาที่คุกเข่าข้างเดียวบนเวที

ภีมพลไม่ได้มีความรู้สึกที่ไม่พอใจแต่อย่างไร เขาพูดอย่างอ่อนโยน “ความซับซ้อนของตระกูลเศรษฐีไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณจะเข้าใจได้ ใครเคยได้ยินผมพูดว่ารักเธอมั้ย?”

คำพูดนี้ก็เหมือนมีดที่แหลมคม ปักเข้าที่กลางหัวใจของญาณี!

เธอจ้องมองภีมพลอย่างตกตะลึง ผู้ชายที่หล่อเหลาจนคนและทวยเทพต้องโกรธ กลับพูดคำพูดที่ใจจืดใจดำแบบนี้ต่อหน้าทุกคน!

แล้วก็มีคนถามขึ้น “งั้นคุณจะแต่งงานกับคุณญาณีมั้ย?”

“ไม่แต่ง” ภีมพลตอบโดยไม่ลังเล เขาที่คุกเข่าด้วยขาข้างเดียว มือหนึ่งถือไมค์ อีกมือหนึ่งจับมือของเธอเอาไว้ “พูดเน้นย้ำอีกครั้ง ผมไม่ทางแต่งงานกับญาณี”

ญาณีที่อยู่ด้านหลังผู้คนกัดฟัน อดทนฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้

นภาลัยที่สวมกระโปรงสีฟ้า ยืนอยู่บนเวทีจ้องมองเขา สำหรับเธอแล้ว ตอนนี้มันเหมือนความฝันมาก ความฝันนี้ทำให้เธอใจอ่อน ทำให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย………