บทที่ 326ข่มขู่บังคับ

“ที่โรงพยาบาลก็ยิ่งดีเลยไม่ใช่เหรอ?” ไวศิษฎ์พูดเสียงแข็ง “ตายหรือบาดเจ็บก็ไม่ต้องโทรเรียกรถโรงพยาบาลแล้ว”

“หยุดเดียวนี้!” ไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเธอ หากญาณีเข้าไปใกล้อีก พวกเขาก็จะทำร้ายเธอไปด้วย

ดังนั้นเกือบหลายครั้งที่เธอจะถูกทำร้าย จึงจำยอมก็ถอยออกมา

“ศิษฎ์!”

เมื่อเห็นไวศิษฏ์ได้รับบาดเจ็บ เธอร้อนใจเป็นอย่างมาก

“ภีมพล!!”

เมื่อเห็นภีมพลได้รับบาดเจ็บ ใจเธอเหมือนหล่นไปถึงตาตุ่ม!

และนภาลัยก็ยืนอยู่ไม่ไกล เธอเฝ้าดูทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างเฉยเมย โดยไม่มีความรู้สึกใดๆ

ราวกับว่าเป็นเรื่องของคนแปลกหน้าสองคน ซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกับเธอ

ญาณีมองไปทางเธอ คว้าข้อมือเธอมาด้วยอารมณ์ที่ใจร้อน “ทำไมเธอไม่ห้าม? ทำไม?! เธอไม่มีหัวใจเหรอ? เธอไม่เป็นห่วงเหรอ?!”

นภาลัยแกะมือเธอออกอย่างไม่แยแส ก้าวเดินไปทางลิฟต์

ญาณีอึ้งไปครู่หนึ่ง ก็ไปดึงตัวเธอเอาไว้ “นภาลัย! เธอมันคือปีศาจเหรอ?!”

เธอถูกดึงตัวจนต้องหยุดฝีเท้าลง

ญาณีถามอย่างร้อนใจ “เธออยากเห็นพวกเขาบาดเจ็บเพราะเธอเหรอ? แบบนี้ก็จะรู้สึกดีมากเลยใช่มั้ย?”

นภาลัยหันมามองเธออย่างเย็นชา

เธอสะบัดมือออกอีกครั้ง น้ำเสียงเย็นชา “คุณสิถึงจะเป็นปีศาจ! ไม่ว่ายังไงก็จะแต่งงานกับคนที่ไม่รักคุณ!” พูดจบเธอก็หันหลังเดินไปหาทั้งสองคนที่กำลังทะเลาะกัน

ร่างกายของญาณีเหมือนจะลุกโชนไปด้วยไฟ หน้าอกกระพือขึ้นอย่างรุนแรง อยากที่จะบุกเข้าไปตบเธอสักฉาด!

เห็นเพียงนภาลัยดึงทั้งสองคนออกจากกัน ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาอย่างเหน็ดเหนื่อย

หน้าอกของสองพี่น้องกระพือขึ้นลง สายตาที่มองกันและกันยังมีความโกรธอยู่!

“ปัญญาอ่อน”

นภาลัยพูดทิ้งท้าย จากนั้นก็เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมา

ไวศิษฎ์รีบตามเธอไป!

ในขณะที่ภีมพลจะก้าวเท้าตามไปนั้น ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดออก คุณหมอออกมาเรียกเขา “คุณภีม!”