บทที่ 342 เจ้าสาวแสนสุข

ตามทิศทางที่เธอชี้ไป แววตาของนุชวราเปล่งประกาย “กล่องรองเท้ายังสวยขนาดนี้เลย!” เดินเข้าไปแล้วโน้มตัวเปิดฝากล่องออก

ข้างในเป็นรองเท้าแฮนด์เมดฝังเพชร แสงเพชรแยงตาเธอแทบบอด “ว้าว! สวยจัง! ราคาเท่าไหร่เนี่ย?”

“สามล้าน” ญาณียิ้มพร้อมกับตอบ

“คุณภีมก็คือรวยอะ!” นุชวราอิจฉาอย่างมาก “เหมือนใส่บ้านหนึ่งหลังไว้ในเท้าเลย!ช่วงเวลาที่สำคัญแบบนี้เขาก็ใส่ใจคุณอยู่นะ”

แม้ใบหน้าของญาณีจะยิ้มแย้ม ในใจกลับมีร่องรอยของความโศกเศร้า

ชุดแต่งงานนี้เธอเป็นคนออกเงินสั่งตัด ราคาเกือบแปดล้าน

รองเท้าเธอเป็นคนออกแบบเอง ค่าสั่งทำสามล้าน

ของสองสิ่งนี้ได้ใช้เงินเก็บหลายปีนี้ของเธอเกือบหมด เพื่องานแต่งที่มีครั้งเดียวในชีวิต เธอได้ทุ่มสุดตัวและสุดหัวใจ

อีกอย่งภีมพลยังไม่ได้พูดถึงเรื่องสินสอด………สำหรับเรื่องแต่งงาน เขาก็ไม่ได้หารือรายละเอียดกับเธอเลย ไม่ได้คุยกับเธอแม้แต่คำเดียว

ญาณีรู้สึกน้อยใจ อย่างไรเสียเธอก็คือผู้หญิง

อย่างไรก็ตามขอเพียงภีมพลยอมแต่งงานกับเธอ ต่อให้จะต้องน้อยใจขนาดไหนเธอก็ทนได้

เธอตั้งหน้าตั้งตารองานแต่งงานนี้อย่างใจจดใจจ่อ

ณ เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า

แสงจันทร์บนท้องฟ้าสว่างไสว แสงเดือนทำให้คนน่าหลงใหล

ในห้องรับแขกที่สว่างไสว นภาลัยก็ได้ลองชุดแต่งงานด้วย เธอสวยสง่างามสบายตา ราวกับนางฟ้าบนสวรรค์

ภีมพลช่วยเธอเก็บรายละเอียด รวมทั้งช่วยใส่เข็มขัด จัดกระโปรง แววตาเต็มไปด้วยความรัก

ป้าโสนกับพ่อบ้านปวิธที่มองดูอยู่ด้านข้าง เพลิดเพลินกับความงามอันเงียบสงบนี้อย่างมีความสุข

พวกคนใช้ก็มุมดูอยู่โดยรอบ แต่ละคนใบหน้าต่างมีรอยยิ้มที่มีความสุข

ตั้งแต่คุณนภากลับมา คุณภีมก็ดูอ่อนโยนมากขึ้น เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่าก็มีความอบอุ่นของบ้าน

“ชุดแต่งงานนี้พอดีเลย” ภีมพลพูดอย่างอ่อนโยน “เป็นแบบที่คุณชอบ”