บทที่ 341 ตัวตลก

เธอพลางขับรถ พลางโทรหานุชวรา “นุชว์ ตอนนี้ไปบ้านฉันสิ ฉันกำลังกลับไป”

“มีเรื่องอะไรเหรอ?” ฟังออกว่าคุณญาณีอารมณ์ไม่เลว ในฐานะเพื่อนนอกเวลางาน นุชวราก็ดีใจมาก เพราะยากที่จะเห็นเธออารมณ์ดีแบบนี้

“คืนนี้ฉันจะลองชุดแต่งงาน เธอมาช่วยฉันหน่อย”

“ได้เลย!”

นุชวราไปถึงก่อนเธอ ดังนั้นเมื่อญาณีลงรถก็เห็นเธอเลย

“นี่ค่ะ คุณญาณี!” นุชวรายื่นชานมไข่มุกให้เธอหนึ่งแก้ว“ วันนี้ทำไมถึงกลับมาได้ละ? ไม่อยู่เฝ้าแม่สามีที่โรงพยาบาลเหรอ? กลับมาลองชุดแต่งงานโดยเฉพาะเลยเหรอ?”

“แม่สามีฉันออกจากโรงพยาบาลแล้ว” เธออารมณ์ดีมากจริงๆ รับชานมไข่มุกมาดูดไปหนึ่งคำ จากนั้นก็เอามือไปพาดไหล่ของเธอ “ไปเถอะ ชุดแต่งงานมันซับซ้อนเกินไป ฉันใส่คนเดียวไม่สะดวก ฝังเพชรเยอะมาก ฉันกังวลว่าจะหลุดน่ะ "

“ชุดแต่งงานถูกส่งมาแล้วเหรอ?” เธอเฝ้าคอยอย่างใจจดใจจ่อ “ได้ถ่ายรูปไว้มั้ย ให้ฉันดูหน่อย!”

“ไม่ได้ถ่าย” ญาณีดึงตัวเธอเข้าไปในลิฟต์ “ขึ้นไปก็ได้ดูแล้ว”

ค่ำคืนนี้ บนดาดฟ้าเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า

แสงจันทร์นวลผ่อง สายลมเย็นยามราตรี

ภีมพลกับนภาลัยก็เหมือนเพื่อนเก่าสองคนที่ไม่ได้เจอกันนาน

“ขอโทษค่ะ” นภาลัยขอโทษเขาจากจริงใจ “เมื่อก่อนฉันเข้าใจมาโดยตลอด ถ้าหากไม่มีฉัน คุณต้องแต่งงานกับญาณีอย่างแน่นอน ดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะไปจากคุณ”

ภีมพลยิ้มแล้ว “ต่อให้ไม่มีแชมป์กับขวัญข้าว ต่อให้ผมไม่เจอคุณ ผมก็ไม่ทางที่แต่งงานกับเธอ”

ท่าทีของเขาชัดเจนมาก เธอก็เป็นเพียงหนึ่งในหญิงสาวที่แม่ผมอุปการะเท่านั้น และก็เป็นคนที่โดดเด่นที่สุด แม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงรองประธาน ด้านงานก็ไม่เคยผิดพลาด แต่ความเก่งแบบนี้เป็นเพียงการประเมินความสามารถในการทำงานเท่านั้น แต่ไม่ใช่มาตรฐานภรรยาของประธานบริษัท "

“แล้วมาตรฐานภรรยาของประธานบริษัทละ?” เธอนั้นสงสัยไม่น้อย

“คุณ” เขากล่าว “คุณคือมาตรฐานเพียงหนึ่งเดียว”

ภีมพลกล่าว “อันที่จริงพนักงานหลายคนในบริษัทที่มีความสามารถเท่าเธอ แต่เพราะเธอเป็นรองประธาน ทุกคนจึงให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ อีกอย่างเธอก็ชอบผม”

“ดังนั้นต่อให้ไม่มีฉัน พวกคุณก็เป็นไปไม่ได้” ในที่สุดนภาลัยก็เข้าใจแล้ว