บทที่ 340 เข้าใจผิด

ภีมพลอุ้มเธอขึ้นมา หมุนรอบตัวไปหลายรอบ แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลงมา ห่อหุ้มพวกเขาเอาไว้ และเสียงหัวเราะดังมาจากดาดฟ้า

ป้าโสนที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องรับแขกก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่มีความสุขของคุณนภา มองพ่อบ้านปวิธอย่างปลื้มปริ่ม พ่อบ้านปวิธก็ยิ้มออกมา ทุกคนต่างก็มีความสุข

ห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล

คะนึงนิตย์ก็ดีใจอย่างมาก เธอวางโทรศัพท์ลง จับมือของญาณีขึ้นมา ยิ้มแล้วพูดกับเธอ “เธอรู้มั้ยว่าเมื่อกี้ภีมพลพูดอะไรกับแม่？”

ต้องเป็นข่าวดีอย่างแน่นอน!

ญาณีอดใจรอไม่ไหวแล้ว เขาพูดอะไรคะ?

“เขาบอกให้แม่วางใจได้เลย งานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นตามกำหนดอย่างแน่นอน!” ไม่พูดก็รู้ว่าคะนึงนิตย์นั้นดีใจแค่ไหน ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ “พรุ่งนี้เขาจะไปที่หน้างาน นั่นก็หมายความว่า เขานั้นคิดได้แล้วจริงๆ ใส่ใจมันแล้ว!”

ญาณีดีใจเป็นอย่างยิ่ง เขาตื่นเต้นจนพูดไม่ออก

“เขายังบอกอีกว่าหากไม่ได้รับคำอวยพรจากแม่ มันจะเป็นความเสียใจของเขากับเธอ” คะนึงนิตย์ยิ้มพร้อมกับพูดเสริม

“เขาพูดแบบนี้จริงๆเหรอ?” ญาณีไม่อยากจะเชื่อ เขาคิดได้แล้ว! เขายินดีที่แต่งงานกับเธอแล้ว!

“จริงแท้แน่นอน” รอยยิ้มบนใบหน้าของคะนึงนิตย์เพียงพอที่จะยืนยันเรื่องทั้งหมด “ฉันก็ประหลาดใจอย่างมาก”

ก้อนหินที่ทับอยู่บนหน้าอกของทั้งสองในที่สุดก็ถูกยกออกไปแล้ว

ความตึงเครียดของญาณีก็ผ่อนคลายลงมากเช่นกัน “ดีมากเลยค่ะ ในที่สุดเขาก็คิดได้ และในที่สุดหนูก็จะได้เป็นภรรยาของเขา! หนูสามารถเคียงข้างเขาไปตลอด แม่คะ! วางใจเถอะ หนูจะดูแลเขาให้ดี” "

“ญาณี ดังนั้นสองสามวันนี้ หนูไม่ต้องมาที่โรงพยาบาลแล้ว ส่วนแม่ ก็จะออกจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!” คะนึงนิตย์ดึงผ้าห่มออก พูดอย่างอารมณ์ดี “หนูก็ต้องพักผ่อนให้ดี เป็นเจ้าสาวอย่างมีความสุข ถึงเวลางานเลี้ยงมันจะเหนื่อยมาก กว่าจะได้ส่งตัวเข้าหอ ไม่แน่อาจจะเป็นเวลาตีสองตีสามแล้ว

แม่แต่จูบแรกยังไม่มีเคยอย่างญาณี เมื่อได้ยินคำว่าส่งตัวเข้าหอ ใบหน้าก็แดงระรื่น