บทที่ 339 วางใจเถอะ งานแต่งจัดถูกจัดขึ้นตามกำหนด

เขาจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรัก…….

ภาพในหัวปะติดปะต่อเหมือนหนังที่กำลังฉายอยู่

สัญญากับเด็กๆว่าจะไปพาเธอไปเที่ยวสวนสนุก และออกเดตกับเธอเป็นครั้งแรก

ครั้งแรกที่กินสายไหม ครั้งแรกที่กินไอติม……..

พาเธอไปที่สถานีตำรวจ และพบกับไวศิษฎ์เป็นครั้งแรก

เธอได้นำผลงานออกแบบของเธอออกมาเพื่อช่วยให้เขาผ่านวิกฤต โดยที่ไม่ได้หวังผล เธอทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อช่วยแม่ของเขาวิจัยยารักษาแผลไฟไหม้ และยังปรุงยากระเพาะให้เขา..

เขายังบีบยากระเพาะเป็นผุยผง……….

เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับสินค้าของลูกสาวคุณเอ็ดที่นิวยอร์ก...

พาเธอออกไปชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนของนิวยอร์ก ใช้ชีวิตอยู่ในโลกส่วนตัวของพวกเขา เที่ยวตลาดกลางคืน ถ่ายรูป...

เธอทิ้งจดหมายไว้โดยไม่บอกลา เขาออกตามหาเธออย่างบ้าคลั่ง ทิ้งทุกอย่างในบริษัทเพื่อไปตามหาเขาที่นิวยอร์ก...

มันไม่ง่ายเลยที่จะหาร่องรอยของเธอผ่านกล้องวงจรปิด และในที่สุดก็เห็นเธอ นั่นคือความหวังทั้งหมดของเขา

ในขณะที่เธอข้ามถนนและกำลังจะขึ้นรถ เขารีบวิ่งไปที่รถโดยไม่คำนึงถึงอันตราย เพียงเพื่อจะสามารถรั้งเธอเอาไว้ โดยไม่ให้เธอหายสาบสูญไปจากสายตาของเขาอีก

แม้กระทั่งตอนเกิดอุบัติเหตุ เขาก็จำมันได้แล้ว

เสียงเบรกของรถที่แสบแก้วหู แสงไฟสีขาวที่ส่องมา พร้อมกับแรงกระแทกที่รุนแรง

เขาล้มจมลงกองเลือดและเรียกชื่อเธออย่างสิ้นหวัง……. มีความหวังอย่างมากว่าเธอจะอยู่ตรงนี้

ความทรงจำทั้งหมดถูกปะติดปะต่ออย่างสมบูรณ์ในทันที!

ภีมพลรู้สึกว่าตัวเองนั้นคืนชีพแล้ว เขาไม่ใช่คนสมองว่างเปล่าอีกต่อไป ความรักที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ก็ทวีคูณยิ่งขึ้น

เขารั้งท้ายทอยของเธอและจูบอย่างลึกซึ้งในสายลมยามค่ำคืน

นภาลัยรู้สึกว่าปากโดนเขาจูบจนชาแล้ว ถูกจูบจนหน้ามืดตามัว

การจูบนี้ต่อเนื่องไปสิบนาที……..

จนกระทั่งโทรศัพท์ดังขึ้น นภาลัยถึงได้ผลักเขาออกไป “คุณรับสายก่อน” เธอที่ใบหน้าแดงระรื่น ถึงรู้สึกโล่งอก