บทที่ 338 ความทรงจำคืนกลับมา

ข้างห้องหนังสือ หนังสือบนชั้นวางถูกจะจัดเป็นหมวดหมู่ ซึ่งทั้งหมดเป็นหนังสือรุ่นจำกัดที่ไม่มีขายในร้านหนังสือทั่วไป ส่วนใหญ่จะเป็นหนังสือเกี่ยวกับการจัดการด้านการเงินและเศรษฐศาสตร์โลก

ภีมพลนั่งอยู่บนโซฟาที่อยู่ตรงหน้าต่าง หันมองออกไปนอกหน้าต่าง ค่ำคืนได้มาถึงแล้ว

ฝนหยุดตกแล้ว พระจันทร์ดวงโตลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าอย่างน่าอัศจรรย์ แสงจันทร์สว่างไสว

เขาเก็บความครุ่นคิด แล้วโทรหาวริศ “ยุ่งอยู่มั้ย?”

“คุณภีมโทรหาผม ผมจะกล้ายุ่งเหรอครับ?” น้ำเสียงของวริศสบายๆ “คุณมีอะไรสั่งการเหรอครับ?”

“พรุ่งนี้ฉันจะไปดูสถานที่จัดงานกับนาย”เขาหนักแน่นมาก พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและใจเย็น “งานแต่งให้จัดตามกำหนด เพียงแต่เจ้าสาวต้องเปลี่ยนคน”

“คุณนภา?” วริศคาดเดา

“นายว่าละ?” ภีมพลอยากจะเคาะกะโหลกของเขาจริงๆ ไม่นาน เขาก็ถามอย่างจริงจัง “นายมีรูปคู่ของฉันกับเธอมั้ย? ต้องใช้ประมาณกี่รูป? หากไม่พอ พรุ่งนี้เราไปถ่าย น่าจะทันอยู่

“จะแต่งกับคุณ………คุณนภาจริงๆเหรอ?” วริศยังตอบสนองไม่ทัน

“ไม่เช่นนั้นละ? แต่งกับญาณีเหรอ?”

“ไม่ใช่ครับ” วริศหัวเราะพูด “ก็คุณไม่แสดงท่าทีใดๆเลย ผมนึกว่าคุณยอมจำนนแล้ว”

“มาพูดเรื่องงาน” ภีมพลยกแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่ม

“รูปถ่ายนั้นมีอยู่ เมื่อก่อนตอนที่พวกคุณเป็นพรีเซนเตอร์แหวนให้กับคุณอลิซซึ่งถ่ายในประสาท ทางผมยังมีฟิล์มอยู่ และมันเป็นแบบความละเอียดสูง คุณสามารถมาดูได้พรุ่งนี้เลย "

“ก็ได้” ภีมพลครุ่นคิด “เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกให้ใครรู้ รูปถ่ายในงานให้เปลี่ยนในคืนก่อนแต่งงาน พรุ่งนี้เราไปดูหน้างานก่อนว่าจะมีไอเดียอะไรใหม่ๆอีกหรือเปล่า”

เขาที่ไม่เคยไปสถานที่จัดงานเลย จนเปลี่ยนเจ้าสาวเขาถึงจะไป และใส่ใจอย่างมาก

“คุณวางใจเถอะ ในเมื่อเป็นงานแต่งของคุณ ทางทีมออแกไนซ์ไม่กล้าชักช้า” วริศพูด “ผมเคยไปดูหน้างานมาแล้ว หากที่ติไม่ได้เลย เพียงแต่ว่าถ้าคนอยากจะไป ผมก็ไปเป็นเพื่อนได้”

เพราะว่าเจ้าสาวคือนภาลัย ดังนั้นเขาถึงได้ใส่ใจทุกรายละเอียด

“ฉันคิดเอาไว้ว่าหลังงานแต่ง ฉันจะปลดญาณีออกจากตำแหน่งของบริษัท เพื่อรักษาหน้าของเธอเอาไว้ คุณช่วยร่างจดหมายลาออกแทนเธอหน่อย แล้วปล่อยข่าวว่าเธอลาออกด้วยตัวเอง”

“ผมต้องเป็นคนไปประสานงานใช่มั้ย?” วริศเหมือนกับได้รับงานที่ยุ่งยากมาหนึ่งงาน

“ไม่อย่างนั้นละ?” ภีมพลพูดอย่างเย็นชา “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอเลย”