บทที่337 ไวศิษฎ์ตัดใจอย่างเจ็บปวด

ในห้องอาหารที่มีแสงไฟสว่างจ้าเหมือนกระจก

นภาลัยใช้ช้อนกลางตัดอาหารให้เขา มองเขาด้วยแววตาที่อ่อนโยน “ลองชิมดูค่ะ ดูว่าจะถูกปากมั้ย?”

มีเธออยู่ข้างกาย กินอะไรก็อร่อยทั้งนั้น

“อืม” เขาหยิบช้อนซ้อมขึ้นมา ตัดมันเข้าปากอย่างผู้ดี เคี้ยวอย่างละเอียด “อร่อยมาก”

นภาลัยที่แววตาหยาบเยิ้ม เธอนั่งอยู่ตรงข้ามเขา ทานอาหารค่ำอย่างเงียบๆแต่อบอุ่น

ริมทะเล วิลล่าขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า

ไวศิษฎ์ยังคงนั่งดื่มเหล้าอยู่ตรงบันได ด้านข้างกองเต็มไปด้วยขวดเหล้า ในอากาศคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า

ยิ่งดื่ม ภาพเธอในหัวยิ่งชัดเจน ยิ่งลบเลือนไม่ออก

ผู้หญิงคนแรกที่เดินเข้ามาในหัวใจเขา เป็นผู้หญิงคนแรกที่สะกดใจเขา ต่อให้เธอจะมีลูกกับคนอื่นแล้ว ต่อให้ในใจเธอมีคนอื่น

สามารถใช้ชีวิตกับเธอหลายเดือน สำหรับไวศิษฎ์แล้วมันเป็นความทรงจำที่มีค่ามาก

“คุณศิษฎ์” พี่กุ้งมารายงาน “ข้าวของของคุณนภาเก็บเรียบร้อยแล้วค่ะ” จริงๆแล้วเธอไม่ได้ขาดแคลนอะไรเลย ครีมบำรุงผิวหรือของใช้ประจำวัน คุณภีมต้องเตรียมพร้อมให้เธอแล้วอย่างแน่นอน

ไวศิษฎ์เงยหน้าขึ้น มองกระเป๋าในมือเธอ ก็คิดได้ฉับพลัน “กระเป๋ามีของสี่อย่างนั้นมั้ย?”

“มีค่ะ” พี่กุ้งยืนยันอีกครั้ง “อัลบั้มรูป พวงกุญแจ แก้วน้ำ จี้หยก”

“จัดคนส่งไปให้เธอเถอะ” ไวศิษฎ์รู้ว่าของพวกนี้เป็นของรักของหวงของเธอ ครั้งหนึ่งเพื่อของเหล่านี้แล้วแม้แต่ชีวิตก็ไม่เอา

เขายกขวดเหล้ากรอกเข้าไปในปาก เห็นว่าพี่กุ้งยังไม่เคลื่อนไหว

พี่กุ้งเห็นดวงตาที่บวมแดงของเขา ก็อดสงสารไม่ได้ “พรุ่งนี้คุณไปส่งเองมั้ย จะได้เห็นเธอด้วย”

“ผมไม่ไป” ไวศิษฎ์ปฏิเสธ เมื่อคิดถึงภาพเหล่านั้น ในใจก็เจ็บปวดขึ้นมาทันที “ผมกลัวว่าผมจะทำใจไม่ได้ รอให้เธอแต่งงานก่อน ค่อยเจอเธอ ในน้ำเสียงเหมือนไม่รู้จะทำอย่างไรดี จากนั้นก็หัวเราะ “บางทีแบบนี้มันจะดีกว่า”

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะไปส่งเดี๋ยวนี้เลย” พี่กุ้งที่หัวใจหนักหน่วง เธอหันหลังเดินจากไป

ยี่สิบนาทีให้หลัง

พี่กุ้งก็มาถึงที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า แสงไฟในห้องรับแขก ความหรูหราทำให้เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี และระมัดระวังตัวอย่างบอกไม่ถูก

ภีมพลที่ร่างกายตั้งตรง มองดูเธออย่างเงียบๆ

“คุณภีม อันนี้คือของติดตัวของคุณนภา ช่วยส่งต่อให้เธอด้วยค่ะ”