บทที่336 ส่งเด็กๆไปอยู่ที่อื่น

“ถ้าหากวันหนึ่งความจำของคุณคืนกลับมา คุณอาจจะไม่ทำกับแม่คุณแบบนี้” นภาลัยมีความกังวล “คุณนั้นแคร์แม่คุณมาก คุณให้ความสำคัญเรื่องสายเลือดมากจริงๆ”

“ผมเคยพูดแล้ว ผมก็แคร์คุณมากเหมือนกัน” ไม่อยากจะพลาดเป็นครั้งที่สอง “น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำของภีมพล ผมจะทำให้ญาณีลาออกจากตำแหน่งของบริษัททั้งหมด”

เขาพูด “จะให้ค่าชดเชยที่มากพอกับเธอ ต่อไปจะรักษาระยะห่างกับเธอ ถึงขั้นที่ผมจะส่งเธอไปต่างประเทศ”

“สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ใช่ประเด็นสำคัญ” นภาลัยส่ายหัว “ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้รักเธอ”

“ฉันก็ไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา ฉันแค่เป็นห่วงแม่ของคุณ” เธอนั้นมีเหตุผลมาก “หลังจากไฟไหม้ครั้งใหญ่ เธอก็ดื้อรั้นไปมาก ความสัมพันธ์ของพวกคุณ…….เป็นเพราะฉันถึงได้แย่ขนาดนี้”

“เพราะฉะนั้น หลังจากแต่งงานแล้วคุณต้องช่วยคลี่คลายความสัมพันธ์ระหว่างแม่และลูก” ภีมพลมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน พูดอย่างทีเล่นทีจริง “ผมรู้สึกว่าคุณทำได้”

นภาลัยมองทอดสายตาออกไป เธอค่อยๆเอ่ยขึ้น “งั้นก็เอาลูกไปอยู่ที่อื่นก่อน พูดตามตรงเลย ตอนนี้ฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกมากที่สุด ถ้าหากลูกปลอดภัย ไม่มีอะไรที่จะมาข่มขู่ฉันได้”

ได้ฟังคำพูดนี้แล้ว ในใจภีมพลท่วมท้นด้วยความสุข

เธอกำลังคิดถึงอนาคตแล้ว เธอไม่รีรออีก เธอกลายเป็นคนกล้าหาญแล้ว

“แล้วคุณมีความคิดดีๆอะไรบ้าง?” ภีมพลดื่มชาไปหนึ่งคำ ยิ้มมองไปทางเธอ

“เอาไปฝากไว้กับเพื่อนฉันที่ต่างประเทศ ไว้ใจได้”

“ได้” ภีมพลเชื่อใจเธอ “ดังนั้นการแต่งงานของต้องจัดขึ้นตามกำหนด”

จริงๆแล้ว นภาลัยนั้นตื่นเต้นอย่างมาก อย่างไรเสียเมื่อถึงตอนนั้นจะมีผลอย่างไรบ้าง เป็นสิ่งที่ใครก็คาดการณ์ไม่ได้

“เดี๋ยวผมให้วริศเอาชุดแต่งงานมาที่นี่ มันเป็นชุดตัดตามขนาดของคุณเมื่อครึ่งปีก่อน หากมีส่วนที่ต้องแก้ ยังมีเวลา”

เธอดื่มชาอย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร

บางทีคนเราตอนอายุยังไม่มาก ควรจะกล้าหาญสักครั้ง

“นภา” ภีมพลกุมมือของเธอเอาไว้ บอกเธออย่างแน่วแน่ “ไม่ว่าระยะของเราจะห่างกันไกลขนาดไหน คุณแค่ก้าวเพียงก้าวเดียว ที่เหลือผมจะเดินไปหาคุณเอง”

รอยยิ้มของนภาลัยอ่อนโยนเหมือนดั่งภาพวาด และใบหน้าของเขากระจายไปด้วยความอ่อนโยนของแม่