บทที่ 349 Love me, love my dog

นภาลัยซึ่งสวมชุดแต่งงานสีขาวปรากฏตัวต่อสายตาของทุกๆคน ผิวของเธอนวลเป็นยองใย ใบหน้าอมชมพู ดูแล้วราวกับนางฟ้านางสวรรค์

เธอยิ้มเล็กน้อย ดวงตาของเธอดูเหมือนจะเต็มไปด้วยดวงดาว และเธอสามารถทำให้ทุกคนตกตะลึงได้ด้วยการยืนนิ่งๆ

“ไม่ใช่คุณญาณี”

“น่าแปลก ไม่ใช่คุณญาณีจริงๆด้วย”

“สายตาคุณภีมช่างเหลือเกิน ผู้หญิงคนนี้สวยมาก เหมาะสมกันมาก”

“พวกเธอสังเกตเห็นมั้ย? สายตาที่คุณภีมมองเธอมีแต่ความรัก”

“ใช่ๆ คุณภีมรักเธอมาก”

เวลานี้ ญาติที่มาจากหมูบ้านซันไลต์ต่างทยอยลงจากรถ ครั้งแรกที่เห็นสถานที่แต่งงานที่งดงามแบบนี้ ทุกคนนั้นตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก

แม้แต่ผู้หญิงที่อายุสี่สิบห้าสิบปี ก็ยังระงับความตื่นเต้นดีใจเอาไว้ไม่ได้เลย ดีใจอยากจะกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็ก!

"สวยเกินไปเปล่าเนี่ย? เหมือนในทีวีเลย!"

“จัดงานแต่งงานแบบนี้ต้องใช้เงินเท่าไหร่เนี่ย? สื่อมวลชนก็มากันเยอะแยะขนาดนี้!”

ลุงธรณ์มือเท้าเอว มองไปรอบๆ และประเมินอย่างมืออาชีพ "อย่างน้อยหนึ่งแสน ไม่อย่างนั้นคงจะจัดไม่ได้"

“ไม่ถึงหนึ่งแสนคงจัดงานแบบนี้ไม่ได้จริงๆ!” ลุงรณิศพูดเสริม

"สวยจัง! ดอกนี้สวยจัง คุณแม่!" เด็กหญิงวัยห้าหกขวบดมกลิ่นดอกลิลลี่ที่อยู่ข้างๆ

หญิงสาวรีบอุ้มลูกสาวของเธอ "อย่าไปเด็ด หลังงานแต่งจบแล้วค่อยเอานะ! เดี๋ยวผู้ใหญ่บ้านจะให้เธอเอง!"

พวกชาวบ้านคุยกันเธอคำฉันคำ ใบหน้าของทุกคนมีแต่รอยยิ้มที่ชื่นบาน โดยไม่ได้สนสื่อที่อยู่รอบข้าง ที่กำลังถือกล้องถ่ายรูปของพวกเขาอยู่

รอยยิ้มที่เรียบง่ายและมั่นใจอยู่บนใบหน้าของชาวบ้าน

นภาลัยยิ้มอย่างอ่อนหวาน เธอปล่อยมือของภีมพล และเดินไปหาชาวบ้าน ภีมพลก็ตามไปด้วย

“ลุงป้าน้าอา น้องชายน้องสาว พวกคุณสามารถบอกบริกรว่าอยากจะทานอะไร” นภาลัยมีความสุขมากที่พวกเขามา "มีความต้องการอะไรก็ว่ามาได้เลย อย่าเกรงใจเป็นอันขาด ถือเสียว่าที่นี่เป็นบ้านของพวกคุณเอง" "

บริกรสิบคนที่ยืนอยู่ด้านข้างทำความเคารพพวกเขาอย่างสุภาพ "หากคุณต้องการอะไรโปรดบอกเรา”