บทที่ 350 ฉันยินยอม

ดวงตาของคะนึงนิตย์เบิกกว้างอย่างสะดุ้งตกใจ หน้าซีดในทันที!

เธอเห็นผู้หญิงที่ซึ่งสวมชุดแต่งงานที่ยืนอยู่ข้างลูกชายของเธอคือนภาลัยจริงๆ!

คนที่มีฐานะที่ทรงเกียรติอย่างประธานทีเอ็ม กรุ๊ป กลับมาโค้งคำนับให้กับพวกชาวบ้าน แสดงความรักที่มีต่อนภาลัยถึงขนาดนี้

คะนึงนิตย์เห็นชาวบ้านแยกย้ายกันอย่างมีความสุข บางคนกิน บางคนดื่ม โดยไม่ปิดบังความเป็นธรรมชาติเลยแม้แต่นิดเดียว

ในงานดังขึ้นด้วยเสียงดนตรีที่ไพเราะและโรแมนติก

เห็นภีมพลที่โอบไหล่ของนภาลัย ทั้งสองก้าวขึ้นเดินไปบนพรมแดงที่ปูด้วยกลีบกุหลาบ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผ้าไหมที่เห็นภาพของเขาทั้งสอง มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในใจก็มีความสุขอย่างมาก

ราวกับว่าความรู้สึกที่กดทับอยู่ในใจถูกปลดปล่อยในที่สุดแล้ว

เมื่อเธอหันไปเห็นสีหน้าท่าทีของคุณนายนิตย์ เธอก็รีบเก็บรอยยิ้มบนใบหน้าทันที “……”

ใบหน้าของคะนึงนิตย์ บึ้งตึงอย่างมาก

นักข่าวนับร้อยคน กำลังถ่ายทอดสด

และมีสื่อต่างประเทศจำนวนไม่น้อย ล้วนเป็นพาร์ทเนอร์ของทีเอ็ม กรุ๊ป ดังนั้นคะนึงนิตย์จึงไม่สามารถที่จะอาละวาดได้

“oh,mylove，เรามาแต่งงานกันเถอะ ฉันจะรักเธอทั้งชีวิต ฉันจะยอมปล่อยวางทุกสิ่ง เพื่อสร้างครอบครัวแสนสุขแด่คุณ…….”

เสียงเพลงโรแมนติกนี้ล่องลอยอยู่ในกลางอากาศ

อารมณ์ของแขกถูกแทนที่ในทันที และก็มองพวกเขาอย่างอิจฉา

นี่คงจะเป็นลักษณะของความรัก ในหัวใจมีความรับผิดชอบ ในแววตามีรัก

เมื่อเดินสุดพรมแดงก็จะเป็นเวทีขนาดใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยดอกไม้ ฉากหลังของเวทีคือภาพถ่ายขอแต่งที่ภีมพลกับนภาลัยถ่ายในประสาทเมื่อครั้นเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับอลิซ และบาทหลวงยืนรอพวกเขาอยู่

นภาลัยรู้สึกเหมือนฝันไป ความทรงจำของเขากลับคืนมาแล้ว มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น

ภีมพลกุมมือเธอไว้แน่น และทุกสิ่งรอบหูของเธอก็กลายเป็นภาพลวงตา ราวกับว่ามีเพียงเขาที่ยืนอยู่ข้างกายเธอที่เป็นจริง

เพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ยืนเรียงรายกันกลายเป็นฉากที่สวยงาม มันเป็นการผสมผสานของความหล่อและความสวย