บทที่ 351 สวมชุดเจ้าสาวให้คำอวยพร

นี่อาจจะเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด เหล่าแขกกำลังเฝ้ารอคอย

พิธีแต่งงานไม่ได้เชิญเด็กโปรยดอกไม้มา เพราะนี่คือตำแหน่งของแชมป์และขวัญข้าว พวกเขาไม่มาก็เลยเป็นที่ว่าง

เบญญาที่สวมชุดราตรีสวยและวริศที่สวมชุดสูท สาวสวยหนุ่มหล่อขึ้นบนเวที พวกเขาเปิดกล่องของขวัญสำหรับงานแต่งในมือ

ภีมพลหยิบแหวนมาแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง นำแหวนสวมนิ้วนางข้างขวาเจ้าสาว เขาจะตราตรึงเธอไว้ตลอดชีวิต

บาทหลวงกล่าวว่า “แหวนคือตัวควบคุมคำมั่นสัญญาของพวกเธอ และเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักด้วย”

นภาลัยหยิบแหวนออกมาจากกล่อง และสวมให้ภีมพลเช่นกัน

ในงานเกิดเสียงปรบมืออย่างคึกคัก เสียงปรบมือนี้ทำให้ญาณีได้สติกลับมา

เสียงบาทหลวงดังขึ้นอีกครั้ง——

“เจ้าสาวเจ้าบ่าวยอมรับแหวนของอีกฝ่ายแล้ว ฉันจะประกาศว่าคุณภีมพลและคุณนภาลัยเป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการ!”

เสียงปรบมือยิ่งคึกคัก!

“พระเจ้าให้พวกเธอคบกัน ไม่ว่าใครหรือเหตุผลใดก็ไม่สามารถแยกได้!” บาทหลวงฮึกเหิมและเร่าร้อน “มิเช่นนั้นจะคือการตั้งตัวเป็นศัตรูกับพระเจ้า ต้องมีจุดจบที่ไม่ดี!”

ญาณีขมวดคิ้ว เธอก้าวเดินไปที่เวที!

เธอก็สวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์เช่นกัน แต่งตัวอย่างตั้งอกตั้งใจ ก็เหมือนเจ้าสาวมากเลยทีเดียว

“เอาล่ะ ตอนนี้เจ้าบ่าวสามารถจูบเจ้าสาวของนายได้เลย” บาทหลวงพูด

ตอนนี้แขกยืนกันหมด ด้านล่างเวทีเกิดเสียงปรบมือดักกึกก้องเหมือนฟ้าร้องอีกครั้ง!

ยิ่งเสียงปรบมือคึกคักมากเท่าไร หัวใจญาณีก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

แค่เห็นภีมพลประคองใบหน้านภาลัยอย่างอ่อนโยน จ้องมองเธออย่างลึกซึ้งและเชื่องช้า ค่อยๆ เคลื่อนจูบเข้าใกล้……เธอหลับตาลงอย่างผาสุก

ท่ามกลางแสงมากมาย พวกเขาจูบกันต่อหน้าสาธารณชน ภาพมีความสุนทรียศาสตร์อย่างยิ่ง

ญาณีสวมชุดเจ้าสาวเหยียบย่ำบนพรมแดงคนเดียว

เธอหยิบไวน์แดงสองแก้วที่อยู่บนถาดในมือเด็กเสิร์ฟ เร่งฝีเท้าเดินไปที่เวทีอย่างรวดเร็วด้วยสายตาที่เย็นชา!