บทที่ 355 ฉันเดาว่านายกำลังเศร้า

ณ วิลล่าซีเฮฟเว่นราคาแพง ดาดฟ้าที่มีเถาวัลย์เขียวพันล้อมรอบชั้นสอง

ไวศิษฎ์ยืนตรงรั้ว ลมเย็นสบายพัดผมเขาขยับ พัดปกคอเสื้อเขาพลิก

ที่อยู่ไม่ไกลคือแสงแดด หาดทราย คือต้นมะพร้าวเป็นแถว

ใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้หญิงสาวไม่น้อยหลงใหล วันนี้เจือไปด้วยความกังวล ทรวงอกก็เกร็งแน่น

ผู้กำกับโทรมาตอนเช้า ถามเขาว่าทำไมยังไม่ไปสถานที่ถ่ายทำ รถติดใช่ไหม?

เขาเลยขอลางานกับผู้กำกับทางโทรศัพท์ บอกว่าวันนี้สภาพไม่ดี ไม่อยากถ่าย

ผู้กำกับก็พูดอะไรไม่ได้ ยังไงตอนนี้เขากำลังเป็นที่ต้องการ มีความนิยมสูงในอินเทอร์เน็ต

สองมือเขายันอยู่ที่รั้ว โน้มตัวลงเล็กน้อย มองก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนฟ้า

เหมือนวันนั้นที่ภีมพลสลบไม่ได้สติ นภาลัยก็มองก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนฟ้าด้วยความเหม่อลอยแบบนี้

เธอไปแล้ว……วิลล่ากลายเป็นเงียบเหงามาก

มาเซราตีคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่นอกลานบ้าน ลดกระจกรถลง เขมินทราหันไปเห็นเงาผู้ชายบนดาดฟ้าชั้นสอง เขากำลังทำอะไร?

เขมินทราดับรถ หยิบลาฟิต 82 ปีที่เอามาโดยเฉพาะลงจากรถไป

ประตูข้างลานบ้านไม่ได้ปิด เธอเดินเข้าไปในลานบ้าน ก้าวตรงไปที่ห้องรับแขก สายตาหยุดที่ร่างไวศิษฎ์

ดวงตาเขาลุ่มลึก คิ้วขมวดเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าอยู่ในอารมณ์กลางๆ

ขณะฝีเท้าเธอเข้าใกล้ ไวศิษฎ์ก็เห็นร่างเธอที่กลางลานบ้าน ตาเขายกขึ้นเล็กน้อย ทั้งสองสบตากันไม่กี่วินาที เธอมาได้ยังไง?

ไม่รอให้ไวศิษฎ์ห้าม เขมินทราก็เร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในห้องรับแขก

ในห้องรับแขก พี่กุ้งออกมาจากห้องชาเจอเธอพอดี “……” พี่กุ้งยังไม่ทันพูดอะไร เขมินทราก็ขึ้นไปข้างบนอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ คุณเขม์!” พี่กุ้งได้สติกลับมา รีบเดินไปที่ทางขึ้นบันได!

“คุณชายศิษฎ์ของพวกคุณอยู่บนดาดฟ้า เขาอารมณ์ไม่ดี ฉันมาดื่มไวน์กับเขา!” ขณะที่เธอพูด ฝีเท้าก็ไม่หยุด แผ่นหลังหายไปอย่างรวดเร็ว

พี่กุ้งรู้ว่าคุณชายศิษฎ์อยู่บนดาดฟ้า และเห็นแล้วว่าในมือเธอถือไวน์สองขวด ดังนั้นจึงไม่ได้ฝืนเข้าไปห้าม