บทที่ 354 กลับไปไม่ได้อีกแล้ว

ในพิธีแต่งงาน เหล่าชาวบ้านยังคงปรบมือกันอย่างบ้าคลั่ง เหมือนตื่นเต้นที่ไล่โจรขโมยสุนัขไปได้

“ยัยตัวแสบนี่ไม่ใช่คนธรรมดา กล้าสวมชุดเจ้าสาวมาก่อความวุ่นวายเลยเหรอเนี่ย!” ลุงธรณ์ยังคงโกรธอยู่ เตือนภีมพลว่า “คุณภีม คุณเคยบอกว่าจะรักผู้ใหญ่บ้านของเราตลอดชีวิต! ลูกผู้ชายห้ามผิดคำสัญญาต่อหน้าสื่อมากมายแบบนี้นะ!”

“ใช่! คุณภีม!” มีคนเสริมอีก “คุณต้องปฏิเสธยัยตัวแสบข้างนอกทุกคนเพื่อผู้ใหญ่บ้านของเรา!”

“เราจะตรวจสอบทั้งหมด!”

“อุ๊ยตาย พวกคุณอย่าพูดเลย เมื่อกี้คุณภีมก็แสดงได้ยอดเยี่ยมแล้วนี่? เขาตบหน้ายัยตัวแสบคนนั้นด้วย”

ได้ยินเหล่าชาวบ้านพูดคุย และถูกสื่อบันทึกไว้ นภาลัยก็กระอักกระอ่วน “ไม่ต้องพูดแล้ว เมื่อกี้เป็นแค่อุบัติเหตุ”

ภีมพลโอบไหล่เธอ มองเธออย่างลึกซึ้งและเชื่องช้า

มุมปากเขาที่วาดโค้งขึ้นมายังคงดูดี จากนั้นก็มองไปที่เหล่าชาวบ้าน “ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง ภีมพลจะให้คำมั่นสัญญาต่อสื่ออีกครั้ง ว่าชีวิตนี้จะรักนภาอย่างสุดจิตสุดใจ จะปฏิเสธความยั่วยวนข้างนอกทั้งหมดเพื่อเธอ”

“คุณภีม! เราเชื่อคุณ!” มีคนตะโกน

ทั้งงานเกิดเสียงปรบมือคึกคักดังขึ้นอีกครั้ง

ดวงตานภาลัยเต็มไปด้วยดวงดาว เธอรู้สึกเขินอายมาก

ในรถเบนท์ลีย์สีแดงที่ขับตรงไปโรงพยาบาล นุชวรากำลังขับรถอยู่

ถึงเธอจะร้อนใจมาก แต่ก็ไม่กล้าขับเร็วเกินไป

ญาณีที่สวมชุดเจ้าสาวนั่งอยู่เบาะโดยสารข้างคนขับ ชุดเจ้าสาวดูสกปรกยุ่งเหยิง มือที่เลือดไหลวางอยู่บนขา เลือดสดย้อมชุดเจ้าสาวขาวบริสุทธิ์เป็นสีแดง นึกถึงท่าทีที่ภีมพลมีต่อเธอ ไม่มีคำพูดรู้สึกผิดสักประโยคเดียว

หัวใจเธอยิ่งเจ็บปวดและขมขื่น บริเวณหัวใจกระตุกด้วยความเจ็บปวด

เขาอยากให้เธอเป็นตัวตลก

ก็เขาเย็นชาขนาดนี้

รถกำลังขับผ่านทีเอ็ม กรุ๊ป ญาณีหันตาไปมองสิ่งปลูกสร้างที่มีพลังยิ่งใหญ่แต่ละหลังนั้น