บทที่ 353 โดนไล่ออก

ภีมพลเห็นนุชวราประคองญาณีขึ้นมา มุมปากเขาก็กัดกลืนความเย็นยะเยือกที่ล่องลอยอยู่——

“ญาณี เธอโดนไล่ออก ต่อไปอย่าให้ฉันเห็นเธออีก เรื่องรายละเอียดวริศจะติดต่อเธอไป”

วริศตกใจทันที คุณภีมสุดจะทนจริงๆ แล้วใช่ไหม?

เมื่อก่อนยังคำนึงถึงเกียรติ ให้เขาทำจดหมายลาออก แสร้งทำเป็นคุณญาณีจะลาออกจากตำแหน่งเอง

ตอนนี้ดูเหมือนไม่จำเป็นแล้ว

ด้วยการประคองของนุชวรา ญาณียืนนิ่งแล้ว และไม่รู้ด้วยว่าเธอเข้าใจสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้หรือไม่

สายตาเย็นชามองร่างนภาลัย แววตาญาณีห่างเหินและสะอิดสะเอียน “ทั้งๆ ที่ตำแหน่งนี้มันเป็นของฉัน พิธีแต่งงานนี้ภีมพลเตรียมไว้เพื่อฉัน! ก็แค่แมวดาวสับเปลี่ยนองค์ชาย เธอไม่มีอะไรให้อวด”

นภาลัยไม่อยากเถียงกับเธอ สีหน้าเงียบสงบดุจน้ำ ยังคงสง่างามราวกับเทพธิดาตัวน้อย

นุชวราจะดึงเธอไป ญาณีมองภีมพลด้วยสายตาเกลียดชัง ยื่นมือชี้เขาด้วยความไม่พอใจ “ฉันไม่รู้เรื่องจนถึงเช้าวันนี้ คุณมันน่ารังเกียจจริงๆ!” เธอกัดฟัน ฝืนทนความเจ็บปวดในสายตา

ทุกคนเห็นเลือดสดที่หยดในมือเธอ ชุดเจ้าสาวขาวบริสุทธิ์ถูกย้อมเป็นสีแดง

ภีมพลพูดกับนุชวราว่า “พาเธอไปพันแผลที่โรงพยาบาล ต้องหาจิตแพทย์ด้วย”

“จิตใจคุณสิที่มีปัญหา!” ญาณีมองเขาด้วยความตื่นตระหนก ในใจส่งเสียงคำราม

ภีมพลหยิบไมโครโฟนมาจากมือบาทหลวง ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน เขาเอ่ยปากด้วยความสุขุม “ญาณี ฉันให้โอกาสเธอหลายครั้งแล้ว และเคยบอกเธอมานับครั้งไม่ถ้วน ว่าฉันกับเธอมันเป็นไปไม่ได้”

เขาพูด “ฉันไม่เคยยอมรับเธอ และยิ่งไม่เคยเดทกับเธอด้วย”

เขาพูด “เธอนั่นแหละที่เข้าใกล้ฉันตลอด! ฉันคิดว่าคงมีแค่งานแบบนี้เท่านั้นสินะถึงทำให้เธอตื่นได้ว่าฉันกับเธอมันเป็นไปไม่ได้เลย!”

คำพูดของเขามันเหมือนมีดคมกริบ แทงที่หัวใจญาณี!

ต่อหน้าทุกคน ไม่สนใจความรู้สึกเธออย่างสิ้นเชิง ความเจ็บปวดนี้มีแค่ญาณีเท่านั้นที่เข้าใจ

เสียงแชะของกล้องถ่ายรูปดังอยู่ในหูไม่รู้จบ